ดวงตาของนางภูษาพิมพ์ภาพเต็มไปด้วยความโกรธและตกตะลึง
นางยากจะเข้าใจ
แม้แต่คนจากสำนักปราบมารกลุ่มนั้นในปีนั้นยังเกรงกลัวนาง ต่างเผชิญหน้ากับนางราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจ
หลายร้อยปีมานี้ ไม่เคยมีผู้ใดกล้ามองนางด้วยสายตาเช่นนี้
นางคือเทพ!
แม้จะเป็นเพียงเทพร้าง แต่ก็เคยได้รับเครื่องบูชาและรวบรวมพลังธรรมศรัทธามาแล้ว
แต่คนตรงหน้านี้กลับคิดจะฆ่านาง!
ใครให้ความกล้าแก่เขากัน?
“ข้าไม่ฆ่าเจ้า แล้วจะให้ข้ากราบไหว้เจ้าหรือ?”
ระหว่างที่พูด หนามผลึกก็พุ่งออกมาราวห่าฝน ถาโถมเข้าใส่นางภูษาพิมพ์ภาพกลางอากาศ
นางภูษาพิมพ์ภาพแค่นเสียงเย็นชา สะบัดแขนเสื้อ ภาพโบราณที่ขาดวิ่นผืนหนึ่งคลี่ออกจากความว่างเปล่า
ภูเขาและสายน้ำในภาพราวกับมีชีวิต ขวางอยู่เบื้องหน้านาง หนามผลึกพุ่งเข้าไปประหนึ่งก้อนหินตกลงในบึงลึก ก่อนจะเลือนหายไปพร้อมระลอกคลื่น
ชั่วพริบตาถัดมา ระหว่างภูเขาและสายน้ำในภาพก็มีหนามผลึกเพิ่มขึ้นหลายแท่ง ราวกับรอยพู่กันที่แต้มลงไปอย่างลวก ๆ
“มดปลวกอย่างเจ้า กล้าลบหลู่เทพหรือ?”
เสียงของนางภูษาพิมพ์ภาพดังลงมาจากเบื้องบน เจือแววเย้ยหยัน
นางชี้นิ้วอย่างไม่ใส่ใจ ยอดเขาหมึกในภาพโบราณพลันถล่มลงมาจากฟ้า ส่งเสียงคำรามกึกก้อง
บริเวณที่ยอดเขาหมึกเคลื่อนผ่าน อากาศพลันเหนียวหนืดและเชื่องช้า ราวกับไม่อาจทานรับแรงกดดันหนักอึ้งนี้ได้
ลู่หยวนเงยหน้ามองยอดเขาหมึกที่ถล่มลงมา เขากางแขนขวาออกฉับพลัน กำหมัดแน่น แล้วชกสวนใส่ยอดเขาหมึกเต็มแรง
ตูม!
หมัดเดียวบดขยี้ภูผาหิน เสียงดังสนั่นประหนึ่งฟ้าร้อง
ยอดเขาหมึกแตกกระจายตรงตำแหน่งที่หมัดกระแทก รอยร้าวแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว
ชั่วพริบตาถัดมา ยอดเขาหมึกทั้งลูกก็พังทลาย กลายเป็นฝนหมึกโปรยปรายลงมา
รูม่านตาของนางภูษาพิมพ์ภาพหดวูบ นางไม่คิดว่าลู่หยวนจะใช้ร่างกายรับมือยอดเขาหมึกของนางได้โดยตรง