ลู่หยวนกวาดตามองไปรอบด้าน
แขนไม้เน่าเฟะไต่ขึ้นมาจากเบื้องล่าง พยายามตะกุยปิดทางถอยของเขาทุกทาง
รากไม้นับไม่ถ้วนสานเป็นตาข่ายผืนใหญ่กลางอากาศ แผ่คลุมฟ้าบดบังตะวัน แล้วหดเข้าหาเขาจากทุกทิศทาง
ขณะเดียวกัน หมอกปีศาจสีคล้ำกลิ่นคาวก็ระเบิดออกจากส่วนลึกของยอดไม้ ใบหน้ายิ้มแสยะจากไม้แห้งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นท่ามกลางหมอก
ใบหน้านั้นบิดเบี้ยว เต็มไปด้วยร่องลึก จ้องลู่หยวนเขม็งไม่กะพริบตา
มันเคลื่อนมากับหมอกปีศาจจนถึงเบื้องหน้าเขา มุมปากลายไม้แยกออก เผยฟันไม้ขาวซีดเรียงสลับกัน ด้านหลังมีเถาวัลย์เส้นเล็กละเอียดหลายร้อยเส้นแผ่ออกคล้ายใยแมงมุม
เสียงแหบต่ำค่อย ๆ ดังขึ้น
“ผู้บัญชาการปราบมาร หุบเขาหานซานส่วนลึกนี้เป็นอาณาเขตของข้า!”
ลู่หยวนเหลือบมองไป ก่อนเบิกตากว้าง
“งั้นข้าจะประทับตราให้เจ้าเอง”
ตูม!
แรงกดดันมหาศาลถาโถมลงมาจากฟากฟ้า กระแทกใบหน้ายิ้มแสยะจากไม้แห้งลงในหลุมลึกกว้างราวหนึ่งจั้ง บดขยี้จนกลายเป็นเศษซากเกลื่อนพื้น
ต้นไม้ยักษ์สูงร้อยจั้งสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง สะท้านต่อแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนั้น
มันไม่มีเวลาคิดมาก รีบควบคุมตาข่ายรากไม้กับแขนไม้เน่าเฟะให้ปกคลุมลู่หยวน
เมื่อเห็นว่าลู่หยวนกำลังจะตกอยู่ใต้การโจมตีที่ถาโถมดุจฟ้าคลุมดิน จิตใจของมันก็พลันเกิดความคาดหวังขึ้นมา
แต่ในชั่วพริบตาถัดมา
ตูม!
ท่ามกลางเสียงสนั่น แรงกดดันมหาศาลถาโถมลงมาจากฟากฟ้า กระแทกตาข่ายรากไม้จนเกิดรูโหว่กว้างราวหนึ่งจั้ง รากไม้หนาทึบจำนวนมากถูกบดขยี้เป็นผุยผง
รอบขอบตาข่าย รากฝอยแต่ละเส้นบิดกระหวัดอย่างบ้าคลั่ง พยายามเชื่อมประสานกลับเข้าหากัน ทว่ากลับถูกแรงกดดันอีกสายบดขยี้จนแหลกสลาย
ครั้งที่สาม!