ลู่หยวนกวาดตามองแถบคำศัพท์ แววเข้าใจกระจ่างวาบขึ้นในดวงตา
เขาเคยเห็นกระบวนท่านี้มาก่อน น่าจะเป็นแสงอัปมงคลที่ราชันอสูรเฒ่าซัดออกมา รวดเร็วเสียจนแม้แต่วิชาย่อปฐพีเป็นคืบยังแทบหลบไม่พ้น ทั้งยังทะลวงกำแพงผลึกที่เขาควบแน่นขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย ร่างของเขาเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส
หากมิใช่เพราะพลังเลือดพลังชีพคืนชีพได้ทันท่วงที หากเป็นผู้บำเพ็ญคนอื่น การโจมตีครั้งนั้นคงตัดสินผลแพ้ชนะไปแล้ว
เมื่อผูกแถบคำศัพท์เข้ากับตน เขากางนิ้วทั้งห้าออกเล็กน้อย ลำแสงสีเทาหม่นสายหนึ่งพลันผลิบานกลางฝ่ามือ
ลำแสงนั้นมิได้เจิดจ้าบาดตา ทว่าอากาศโดยรอบกลับฉีกขาดขึ้นเอง ห้วงอากาศตรงขอบลำแสงราวกับถูกคมมีดไร้รูปกรีดผ่า เกิดรอยแยกสีดำสนิทปะทุขึ้นเป็นสาย
เพียงขยับความคิด ลำแสงก็พุ่งออกจากมือ ทะลวงเสาหินที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบจั้งในชั่วพริบตา
ใจกลางเสาหินปรากฏรูทะลุขนาดเท่ากำปั้น ขอบรูเรียบลื่นราวกระจก ไม่มีแม้แต่รอยร้าว
บุกเบิกฟ้าและกัดกร่อนแสง อย่างหนึ่งไร้สิ่งใดต้านทาน อีกอย่างฉีกกระชากทะลวงผ่าน บัดนี้เขามีวิชาสังหารเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งอย่าง
นอกทางเข้าหุบเหวลึก หลี่เจิ้นเยว่ยืนกอดอกอยู่ริมรอยแยกของหุบเขา
เขามองลึกเข้าไปในหุบเหวลึกเป็นครั้งคราว แม้สีหน้าจะไม่แสดงอารมณ์มากนัก แต่หว่างคิ้วกลับเย็นชา
ลู่หยวนเข้าไปในหุบเหวลึกได้พักใหญ่แล้ว แสงสีทองที่พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้าจากส่วนลึกเมื่อครู่ แม้แต่เขายังสัมผัสได้อย่างชัดเจน
แต่ครั้งนี้แตกต่างจากที่ผ่านมา เพราะนั่นคือการเร่งเคล็ดผนึกหุบเหวจนถึงขีดสุด
ลู่หยวนกำลังปะทะซึ่งหน้ากับราชันอสูรเฒ่าขั้นมรรคา ส่วนเขาทำได้เพียงยืนเฝ้าทางออกอยู่ที่นี่