“ทำไมถึงเป็นเจ้า?!”
เสียงคำรามด้วยความตื่นตะลึงของราชันหมาป่าดังกึกก้อง ญาณกวาดผ่านไปคราหนึ่ง ก็พบว่าลูกน้องที่ส่งออกไปไม่มีใครรอดชีวิตกลับมาแม้แต่คนเดียว
ราชันหุ่นศิลายืนอยู่ข้างหนึ่งของโถงใหญ่ ใบหน้าที่ทำจากแร่หินไม่แสดงอารมณ์ใด ทว่าพลังปีศาจที่ไหลเวียนรอบกายกลับติดขัดลงอย่างเห็นได้ชัด
ความสุขุมบนใบหน้าราชันหมาป่าแตกสลายลงในที่สุด
สี่ขุนพลปีศาจร่วมมือกันซุ่มโจมตีตูเว่ยขั้นเปลี่ยนคนหนึ่ง ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เป็นศึกที่ต้องชนะ แล้วเหตุใดจึงไม่มีใครกลับมาเลยสักคน?
“เกิดอะไรขึ้น? ขุนพลปีศาจของข้าอยู่ที่ใด?”
ดวงตาหมาป่าของราชันหมาป่าจ้องลู่หยวนเขม็ง ความตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยวที่กดข่มไว้แทบปะทุออกมา
ชั่วขณะนั้น บรรยากาศอึดอัดราวกับพายุกำลังตั้งเค้าปกคลุมไปทั่วอย่างรวดเร็ว ทั่วทั้งโถงใหญ่สว่างวูบดับวูบ
เศษหินเล็กละเอียดร่วงลงมาจากเพดานราวกับห่าฝน
เหล่าปีศาจและมารที่หมอบอยู่ในโถงต่างถอยร่นไปหลบมุม ร่างสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า
ราชันหุ่นศิลากวาดตามองลู่หยวน ก่อนค่อย ๆ ถอยหลังไปครึ่งก้าว
ก่อนหน้านี้ราชันหมาป่าคำรามจันทราบอกมันว่า ยมบาลเสื้อเลือดลู่หยวนมีพลังฝึกตนเพียงขั้นเปลี่ยนเจ็ดชั้น ทว่าเมื่อมองในยามนี้ ลมหายใจที่ลู่หยวนเผยออกมากลับไม่ใช่ขั้นเปลี่ยนเจ็ดชั้นอย่างแน่นอน
มันเคยพบผู้บำเพ็ญมนุษย์มานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยพบขั้นเปลี่ยนคนใดที่ทำให้มันรู้สึกถึงอันตรายได้ถึงเพียงนี้
ความรู้สึกนี้ทำให้สันหลังเย็นวาบยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับราชันปีศาจขั้นเวหาตนหนึ่งเสียอีก
ราชันหมาป่าไม่ตอบ ดวงตาสีเงินขาวจ้องลู่หยวนเขม็ง พยายามหยั่งเชิงความสามารถที่แท้จริงของเขา