ข้าอยู่กรมปราบมาร: มีแต่ฆ่า ไม่มีปรานี

ตอนที่ 82 น้ำค้างแข็ง: ความใกล้ชิดกับความหนาวเหน็บสุดขั้ว

7 นาที· 1.7K คำ

เจียงปู๋เฉินหน้าซีดเผือด มองดูราชันหมาป่าน้ำค้างแข็งกำลังจะหักโซ่แสงทองเส้นสุดท้ายได้อยู่รอมร่อ

ในจังหวะนั้นเอง

ลู่หยวนก้าวมาหยุดตรงหน้าราชันหมาป่าน้ำค้างแข็ง

ฝ่ามือหันเข้าหาหัวหมาป่าอันดุร้ายที่ถูกโซ่แสงทองพันธนาการไว้

หนามผลึกยาวสามฉื่อก่อรูปร่างขึ้นกลางฝ่ามือ แสงสีแดงไต่จากโคนขึ้นไปตามคมปลายทีละนิ้ว

กลิ่นอายแห่งการทำลายล้างอันสุดขีดแผ่กระจายออกไปโดยรอบ

เขาฟาดฝ่ามือออกไป หนามผลึกพุ่งทะยาน

ปัง!

ศีรษะของราชันหมาป่าน้ำค้างแข็งขั้นเปลี่ยนระเบิดจากหว่างคิ้ว กะโหลกแตกละเอียด แสงแดงที่สลักอยู่ในดวงตาน้ำแข็งดับมอดลงสิ้นท่ามกลางแรงระเบิด

ร่างหมาป่าไร้หัวล้มกระแทกพื้น เลือดพุ่งทะลักจากลำคอ ย้อมถนนไปครึ่งสายเป็นสีแดง

【สังหารราชันหมาป่าน้ำค้างแข็งขั้นเปลี่ยน ได้รับแถบคำศัพท์สีม่วง [ควบคุมน้ำค้างแข็ง]】

【ควบคุมน้ำค้างแข็ง: ความใกล้ชิดกับความหนาวเหน็บสุดขั้ว】

ความใกล้ชิดกับความหนาวเหน็บสุดขั้ว นี่คืออิทธิฤทธิ์สายเลือดของเผ่าหมาป่าน้ำค้างแข็ง

กล่าวอีกอย่างก็คือ ตอนนี้ลู่หยวนได้รับหนึ่งในความสามารถของราชันหมาป่าน้ำค้างแข็งมาแล้ว

แถบคำศัพท์นี้ไม่มีพลังโจมตี ทว่ามอบกายาที่ใกล้ชิดกับความหนาวเหน็บสุดขั้วให้แก่เขา

นับจากนี้ วิชายุทธ์และวิชาอาคมธาตุน้ำแข็งทุกชนิดเมื่ออยู่ในมือเขาจะทวีอานุภาพขึ้นหลายเท่า ส่วนการโจมตีธาตุน้ำแข็งที่กระทบร่างเขาก็จะถูกลดทอนพลังลงอย่างมาก

ก่อนหน้านี้เขาต้านทานราชันหมาป่าน้ำค้างแข็งด้วยร่างกายได้ ประการแรกเพราะกระดูกไม่เน่าเปื่อยช่วยลดการกัดกร่อนของไอเย็น ประการที่สองเพราะพลังเลือดพลังชีพฟื้นคืนชีพและรักษาบาดแผลจากความเย็นจัด

แต่ตอนนี้ ไอเย็นที่แทรกซึมลึกถึงกระดูกกลับละลายหายไปดุจหิมะวสันต์ ความหนาวเหน็บสุดขั้วที่มากพอจะทำให้ผู้บำเพ็ญขั้นความลึกลับบาดเจ็บ แปรเปลี่ยนเป็นลมเย็นระลอกแล้วระลอกเล่าพัดสลายไป

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป