อสูรสิงโตเนตรครามสัมผัสได้ถึงจิตสังหารเย็นเยียบสายหนึ่งที่แผ่เข้ามา
ชั่วพริบตา แผงคอของมันตั้งชัน ราวกับมีคมดาบไร้รูปจ่ออยู่ที่ลำคอ
“อยากกินเลือดเนื้อกระดูกของข้าหรือ?” น้ำเสียงของลู่หยวนเรียบเฉย
อสูรสิงโตเนตรครามแค่นหัวเราะ แสยะปากเผยเขี้ยวขาววาววับ เสียงคำรามต่ำเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
“อย่างไร? เจ้าไม่เชื่อหรือ?”
มันค่อย ๆ ลุกขึ้นจากแท่นผนึกวิญญาณ โซ่ทองแดงที่ยังเหลืออยู่บนขาทั้งสี่ลากครูดส่งเสียงดังกราว
“เกรงแต่ฟันเจ้าไม่แข็งพอน่ะสิ!”
สิ้นคำ เงาร่างของลู่หยวนก็หายวับไปจากจุดเดิม
เขาก้าวออกไปหนึ่งก้าว ใช้วิชาย่อปฐพีเป็นคืบ ร่างทั้งร่างพุ่งผ่านแสงสีน้ำเงินเข้มของค่ายกล ทิ้งเงาพร่าเป็นแนวตรงไว้เบื้องหลัง
เมื่อเคล็ดคุนซวีค้ำฟ้าหมุนเวียน สะพานฟ้าดินก็สั่นสะเทือนกึกก้อง อานุภาพแห่งฟ้าดินในรัศมีพันจั้งทะลักเข้าสู่ร่างเขาราวกับกระแสน้ำ
เขาปล่อยหมัดออกไป
ตูม—
อากาศระเบิดออก พลังหมัดหอบเอาพลังบุกเบิกฟ้าและอานุภาพแห่งฟ้าดิน แปรเป็นคลื่นลมที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กวาดทะยานไปทั่วทุกทิศ
พลังปีศาจเข้มข้นโดยรอบถูกคลื่นหมัดกวาดหายไปจนสิ้น โซ่ทองแดงสั่นสะเทือนส่งเสียงดังกราว
อสูรสิงโตเนตรครามยังยืนอยู่ที่เดิมอย่างสงบนิ่ง จนกระทั่งอานุภาพหมัดอันน่าสะพรึงกล้ากดทับลงมา ดวงตาสิงโตสีดำสนิทของมันก็ฉายแววตื่นตะลึงขึ้นทันที
นี่คือการโจมตีของผู้บำเพ็ญขั้นเปลี่ยนหรือ?
มันสัมผัสได้จากคลื่นหมัดถึงแรงบดขยี้ของอานุภาพแห่งฟ้าดิน พลังทำลายล้างที่พังทลายทุกสิ่ง และพลังวัชระอันยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจสั่นคลอน
ชั่วพริบตา พลังปีศาจทั่วร่างของมันก็ระเบิดออกโดยไม่เหลือไว้แม้แต่น้อย
กลิ่นอายขั้นเปลี่ยนสูงสุดทะยานขึ้นสู่ฟ้า กรงเล็บขวาห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงปีศาจสีคราม ฟาดเข้าใส่หน้าอกของลู่หยวนอย่างหนักหน่วง