「จี้หยุนเหอ เจ้าคิดปองร้ายนายกองปราบมารของราชสำนัก จงคุกเข่ารับโทษเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นจะสังหารโดยไม่ละเว้น!」
ลู่หยวนตวาดเสียงเย็น หนามผลึกพุ่งแหวกอากาศออกไป
สีหน้าจี้หยุนเหอพลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
เรื่องรั่วแล้วหรือ?
เป็นไปได้อย่างไร?
ลู่หยวนรู้ได้อย่างไร?
เขากำลังจะหลบ แต่กลับถูกอู๋ซงคว้าข้อมือไว้จนช้าไปก้าวหนึ่ง แขนซ้ายตั้งแต่ข้อศอกลงมาถูกหนามผลึกซัดจนขาด เลือดเนื้อและกระดูกกระเซ็นในทันใด
อู๋ซงหน้าตาตื่นตะลึง ร่างแข็งทื่อราวท่อนไม้ ลืมไปเสียสนิทว่ามือยังคว้าท่อนแขนที่ขาดอยู่
กิตติศัพท์ความโหดเหี้ยมของลู่หยวน เขาได้ยินมาจนคุ้นหู ทว่าพอได้เห็นกับตาในวันนี้จึงรู้ว่าได้ยินชื่อเสียงมิสู้ได้พบตัวจริง
เขากำลังคิดจะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมสักคำ
ก็ได้ยินจี้หยุนเหอกุมบาดแผลที่แขนพลางคำรามก้อง
「ลู่หยวน เจ้ากล่าวหาข้า! ข้าคิดปองร้ายเจ้าตั้งแต่เมื่อใด? สำนักปราบมารของเจ้าทำงานโดยไม่ต้องมีหลักฐานหรือไร?」
ลู่หยวนแค่นเสียงเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน
「ข้าไม่ได้บอกสักหน่อยว่านายกองคนนั้นคือข้า! จี้หยุนเหอ นี่เจ้าร้อนตัวสารภาพเองแล้ว รนหาที่ตาย!」
ลู่หยวนตวาดก้อง ก่อนทะยานออกจากจุดเดิม พริบตาต่อมาก็ปรากฏตัวเบื้องหน้าจี้หยุนเหอ
ยกมือยื่นฝ่ามือ พุ่งเข้าโจมตีหน้าอกอีกฝ่ายโดยตรง
รูม่านตาจี้หยุนเหอหดแคบลงฉับพลัน เขารีบโคจรพลังวิญญาณ เจตจำนงกระบี่พลุ่งพล่านทั่วร่าง
นี่คือเคล็ดกระบี่คุ้มกายชนิดหนึ่ง ใช้ปราณกระบี่รวมตัวอยู่บนผิวกาย ต้านได้ทั้งดาบและกระบี่ ทั้งยังรับแรงกระแทกหนักได้
แต่กลับต้านลู่หยวนไม่อยู่
ฝ่ามือนั้นประทับลงบนร่างเขา เกิดเสียงทุ้มหนัก