ภายใต้การแผ่ปกคลุมของญาณ ลู่หยวนก็มองเห็นระดับพลังของแม่ทัพปีศาจทั้งสามและเหล่าปีศาจกว่ายี่สิบตนได้อย่างแจ่มชัดในชั่วพริบตา
แม่ทัพปีศาจทั้งสามล้วนอยู่ในขั้นเปลี่ยน ส่วนปีศาจกว่ายี่สิบตนล้วนอยู่ในขั้นความลึกลับ
ปีศาจแมงมุมยึดครองยอดสูงสุดของป่าเสาหิน ใยแมงมุมปกคลุมทั่ววงล้อมซุ่มโจมตี ล็อกตำแหน่งของลู่หยวนไว้อย่างแน่นหนา
สิงโตหางแมงป่องเฝ้าอยู่ในทางเดินเสาหินเบื้องหน้า หางแมงป่องชูสูง ปลายเงี่ยงเปล่งประกายสีสันชวนพิกล
ปีศาจเสน่ห์ลอยอยู่กลางอากาศทางซ้าย หมอกปีศาจสีชมพูจางแผ่กระจายรอบกายอย่างเงียบเชียบ
ลู่หยวนกวาดตามองตำแหน่งของแม่ทัพปีศาจทั้งสาม ก่อนทอดถอนใจเล็กน้อย
“นี่คือฝีมือของราชันหมาป่าคำรามจันทราหรือ?”
ลู่หยวนรู้สึกว่าช่างตระหนี่เกินไป หากคิดจะซุ่มโจมตีเขา เหตุใดไม่ส่งแม่ทัพปีศาจทั้งสี่มาให้ครบ แล้วให้ราชันหมาป่าคำรามจันทราคุมทัพด้วยตนเองเสียเลยเล่า?
เช่นนั้นเขาจะได้คำศัพท์เพิ่มอีกสักหลายคำ
แสงเย็นวาบในดวงตาของสิงโตหางแมงป่องริบหรี่ท่ามกลางความมืด
“เจ้าหนู น่าเหลือเชื่อใช่หรือไม่? ข้าเองก็ยังอดทึ่งไม่ได้ที่ท่านราชันหมาป่าให้ความสำคัญกับเจ้าถึงเพียงนี้”
“แต่ตอนนี้จะทึ่งก็สายไปแล้ว”
สิ้นคำของมัน บรรยากาศในป่าเสาหินก็อึดอัดถึงขีดสุด ราวกับไออัปมงคลกำลังจะควบแน่นเป็นรูปธรรม
อากาศอบอวลด้วยความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เหล่าปีศาจขั้นความลึกลับกว่ายี่สิบตนปิดทางหนีรอบด้านไว้จนหมดสิ้น
“แค่นี้เองหรือ?”
ลู่หยวนหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างไม่คิดปิดบัง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สิงโตหางแมงป่องก็หรี่ตาลงเล็กน้อย