ใต้หุบเหวกระบี่ หมอกอำมหิตปกคลุมหนาทึบ ทันทีที่เข้าไป หมอกอำมหิตก็จะแทรกซึมเข้าสู่เส้นลมปราณราวกับหนอนชอนไชติดกระดูก
ในสภาพเช่นนี้ เพียงโคจรพลังวิญญาณเล็กน้อยก็ทำให้เส้นลมปราณบาดเจ็บ หากฝืนใช้พลัง อย่างเบาก็เส้นลมปราณเสียหาย อย่างหนักก็กลายเป็นคนพิการ
แม้แต่ผู้อาวุโสขั้นเปลี่ยนยังต้านทานการกัดกร่อนของหมอกอำมหิตไม่ได้ สำนักกระบี่ชางอู่จึงใช้แก่นวิญญาณหลอมโอสถชำระหมอกอำมหิตขึ้นมา เพื่อให้เหล่าศิษย์ลงลึกเข้าไปในหุบเหวกระบี่และสังหารปีศาจได้
ทว่าหลังจากลู่หยวนลงลึกเข้าไปในหุบเหวกระบี่ เขากลับโคจรพลังวิญญาณได้ตามปกติ ไม่ได้รับผลจากหมอกอำมหิตเลยหรือ?
ร่างกายแข็งแกร่งอย่างนั้นหรือ?
สัญชาตญาณของกู้เจี้ยนซวงบอกว่าไม่อยากเชื่อ
เขาใช่ว่าไม่เคยพบผู้ฝึกกายา แต่ต้องฝึกวิชากายาอันแข็งแกร่งถึงขั้นใด ร่างกายจึงจะทนทานจนหมอกอำมหิตไม่อาจกัดกร่อนได้?
ผู้บำเพ็ญขั้นความลึกลับคนหนึ่งจะมีร่างกายแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
ความตื่นตะลึงในใจเขายิ่งทวีขึ้น ความเย็นยะเยือกชวนขนลุกสายหนึ่งพุ่งวาบจากปลายเท้าขึ้นสู่ศีรษะ
หากรู้แต่แรกว่าลู่หยวนแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ต่อให้ฆ่าเขาให้ตายก็ไม่กล้าไปหาเรื่องอีกฝ่าย
เวลานี้แม้เขาจะกินโอสถชำระหมอกอำมหิตแล้ว แต่หลังถูกลู่หยวนซัดฝ่ามือใส่ติดต่อกันสองครั้ง อาการบาดเจ็บก็ยิ่งทรุดหนัก อย่างมากคงใช้พลังได้เพียงห้าส่วน
ผลแพ้ชนะปรากฏชัดแล้ว!
“มิน่าเล่า ศิษย์น้องหานถึงถูกเจ้าสังหารทั้งที่ยังไม่ทันชักกระบี่ มิน่าเล่า ศิษย์น้องเซียวกับอาจารย์อาโจวถึงพ่ายแพ้ให้เจ้า”
“ลู่หยวน ที่แท้เจ้าซ่อนพลังเอาไว้ตลอด!” กู้เจี้ยนซวงกล่าวพร้อมรอยยิ้มขื่นขม
“ซ่อนพลังหรือ?” ลู่หยวนเผยแววดูแคลนบนใบหน้า