“หลอมรวม”
ลู่หยวนภาวนาในใจ
【แถบคำศัพท์ที่จะหลอมรวมครั้งนี้คือ ญาณพิเศษ[ขาว]】
【กำลังหลอมรวม】
【ญาณพิเศษ[ขาว]×243 → ปัญญาแหลมฉลาด[เขียว]×81 → เข้าใจแจ่มแจ้งในใจ[น้ำเงิน]×27 → บรรลุฉับพลัน[ม่วง]×9 → ก้าวสู่วิถี[ทอง]×3 → อัจฉริยะภาพสวรรค์[แดง]】
【หมายเหตุ: ในเส้นทางเดียวกัน ผูกแถบคำศัพท์ได้เพียงหนึ่งแถบ】
คำศัพท์สีแดง!
ดวงตาทั้งสองของลู่หยวนพลันสว่างวาบ
ในเมื่อเส้นทางเดียวกันผูกแถบคำศัพท์ได้เพียงหนึ่งแถบ เช่นนั้นแถบคำศัพท์ที่เหลือก็พักไว้ก่อน
【อัจฉริยะภาพสวรรค์: ฝึกฝนสรรพวิชาฟ้าดินได้ราวกับเห็นลวดลายบนฝ่ามือ】
คำอธิบายสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว ก็เผยให้เห็นความแข็งแกร่งของแถบคำศัพท์นี้แล้ว
ผูกแถบคำศัพท์
ในชั่วขณะนั้น โลกในดวงตาของเขาแตกสลาย
บ่อผนึกปีศาจ ปีศาจจิ้งจอก ถ้ำ ความมืด กระทั่งตัวเขาเอง ล้วนแปรเปลี่ยนเป็นเศษเสี้ยวนับไม่ถ้วน
จากนั้นเศษเสี้ยวทั้งหลายก็ประกอบขึ้นใหม่ โลกพลันสว่างไสว
ราวกับแสงฟ้าไร้ขอบเขตแทงทะลุรัตติกาลอันยาวนานนับหมื่นยุค
เขามองเห็นตัวเอง
ประหนึ่งยืนอยู่เหนือหมู่เมฆ มองลงมายังเมืองแห่งหนึ่ง เขากำลังยืนอยู่ในมุมมองที่ยากจะบรรยายเป็นคำพูด
ผิวหนัง กล้ามเนื้อ เส้นเลือด กระดูก ลอกหลุดออกไปทีละชั้น สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือเส้นทางนับไม่ถ้วนที่เปล่งแสงริบหรี่
บางสายวกวนขึ้นไปจนถึงกระหม่อม บางสายคดเคี้ยวลงมาจรดฝ่าเท้า
พวกมันพาดตัดกันแต่ไม่พันเกี่ยว เป็นระเบียบเรียบร้อย งดงามพร่างพรายดุจทางช้างเผือก
การไหลเวียนของพลังวิญญาณ เส้นทางของเคล็ดวิชา กระทั่งร่องรอยที่พลังแห่งฟ้าดินทิ้งไว้
สิ่งที่ก่อนหน้านี้มองไม่เห็น บัดนี้ปรากฏชัดเจนอย่างยิ่งในจิตสำนึกของเขา
เมื่อการทดสอบสิ้นสุดลง ผู้คุมสอบหลายคนใต้บ่อผนึกปีศาจต่างไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว
“สองร้อยแปดสิบเจ็ด! เจ้าเด็กนั่นสังหารปีศาจจิ้งจอกไปถึงสองร้อยแปดสิบเจ็ดตัว!”
“ขอบเขตปุถุชนขั้นสอง ข้ามการคัดเลือกแล้วเข้าศึกษาในสำนักปราบมารโดยตรง เดิมทีนึกว่าเขามาเป็นไม้ประดับ ใครจะคิดว่าเขาจะมีพลังรบน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!”