หลี่ชิงดิ้นรนลุกขึ้นมา ไอพ่นเลือดดำออกมาคำใหญ่
เจ้าผิงกำด้ามดาบแน่น จ้องชายคลุมผ้าสีเทาสองคนตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความดุดัน
“ลูกสุนัขจากลัทธิเซียนอมตะ ในที่สุดก็ยอมโผล่หน้าแล้วสินะ”
“หลินหยาง คนละคน”
สิ้นเสียง ทั้งสองก็ชักดาบพุ่งเข้าใส่ชายคลุมผ้าสีเทาตรงหน้า
หลินหยางพุ่งเข้าโจมตีในพริบตา ดาบในมือฟาดออกไปเป็นปราณดาบเยียบเย็น ฟันใส่ศีรษะชายคลุมผ้าสีเทาอย่างไม่ปรานี
ร่างชายคลุมผ้าสีเทาวูบไหวหายไป วินาทีถัดมา มือซีดขาวข้างหนึ่งก็คว้าคอเขาไว้
เพียงออกแรงเล็กน้อย ก็ทำให้เขาหายใจแทบไม่ออก
“ตายซะ!”
เจ้าผิงตะโกนก้อง พุ่งเข้าใส่ชายคลุมผ้าสีเทาอีกคน
อีกฝ่ายแค่นเสียงเย็นชา ก่อนสะบัดยันต์สีดำสนิทออกมาจากใต้เสื้อคลุม
แสงสีดำบนยันต์สว่างวาบ ก่อนพุ่งออกไปประทับลงบนอกเจ้าผิงในพริบตา
เจ้าผิงราวกับถูกพลังมหาศาลกระแทก ร่างปลิวถอยหลังไปชนต้นไม้ใหญ่ล้มลงหลายต้นติดต่อกัน
เขาฝืนลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ตราประทับสีดำบนอกยังคงเปล่งแสงดำเรืองรอง
พิษศพเข้มข้นทะลักเข้าสู่หัวใจ แทรกซึมไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว
เขารีบโคจรพลังวิญญาณปกป้องชีพจรหัวใจ “ลัทธิเซียนอมตะ วิชานอกรีตชั่วช้า! หากไม่ใช่เพราะข้าบาดเจ็บจากหุ่นเชลยศพ ดาบเดียวก็ฟันพวกเจ้าสองคนตายได้แล้ว!”
ชายคลุมผ้าสีเทาเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม “ใกล้ตายแล้วยังปากแข็งอีกหรือ?”
เมื่อเห็นนิ้วมือซีดขาวทั้งห้าคว้าตรงเข้าหาลำคอ เจ้าผิงก็เกิดความคิดอยากตายขึ้นในใจ
ทันใดนั้น เสียงแหวกอากาศแผ่วเบาก็พุ่งแหวกผ่านเข้ามา
ฉึก!
หนามผลึกยาวสามนิ้วพุ่งทะลุอกชายคลุมผ้าสีเทาในพริบตา
เลือดทะลักออกมา ชายคนนั้นก้มหน้าลงมองด้วยความไม่อยากเชื่อ
“นี่...นี่มัน?”
วินาทีถัดมา หนามผลึกอีกเส้นก็พุ่งเข้ามา ระเบิดศีรษะชายคลุมผ้าสีเทาแตกกระจายในทันที