เรือนพักปีกด้านหลัง
ประตูห้องปิดสนิท อู๋ซงนั่งอยู่ข้างโต๊ะ ดวงตาที่อดหลับอดนอนมาตลอดคืนเปล่งประกายแปลกประหลาด
เมื่อรวมกับการวิเคราะห์ของเจิ้งหมิงหย่วนและรากฐานอันแข็งแกร่งของหนอนมังกรค้นสุสาน ขอเพียงลู่หยวนกล้ามาถึงที่นี่ ต่อให้เป็นมังกรก็ต้องขดตัว ต่อให้เป็นพยัคฆ์ก็ต้องหมอบลง
เขาเป็นถึงนายน้อยแห่งหนอนมังกรค้นสุสาน จะกลัวลู่หยวนคนเดียวได้อย่างไร?
ไม่มีทาง
แผ่นหลังของอู๋ซงค่อย ๆ ยืดตรงขึ้น
ในตอนนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิด
อู๋เสวียนตู้ยืนอยู่ด้านนอกธรณีประตู เสื้อคลุมยาวสีเทาขาวเปล่งประกายเย็นเยียบ
เมื่อเห็นผู้มาเยือน อู๋ซงก็เผยแววประหลาดใจในดวงตา
“ท่านปู่ เหตุใดจึงมาที่นี่ขอรับ?”
ในความทรงจำของเขา ท่านปู่ผู้นี้ปลีกวิเวกบำเพ็ญตนอยู่หลังเขามาหลายปี ไม่ยุ่งเกี่ยวกับกิจการของหนอนมังกรค้นสุสานมานานแล้ว ทั้งปียังแทบไม่ปรากฏตัวสักกี่ครั้ง
วันนี้เหตุใดจึงเจาะจงมาหาเขา?
“ซงเอ๋อร์ ไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย แล้วออกไปกับข้า”
น้ำเสียงของอู๋เสวียนตู้ราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์แม้แต่น้อย
อู๋ซงชะงัก สีหน้าแข็งค้าง “ออกไปหรือ? ไปที่ใด?”
“ลู่หยวนต้องการพบเจ้า”
สิ้นเสียง ใบหน้าของอู๋ซงก็ซีดเผือดในทันที
ความมั่นใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในใจเมื่อครู่ มลายหายไปจนหมดสิ้นเมื่อได้ยินชื่อลู่หยวน
สีหน้าเจิ้งหมิงหย่วนเย็นเยียบ แววร้อนรนวูบผ่านดวงตา เขาไม่คิดว่าลู่หยวนจะมาถึงเร็วถึงเพียงนี้
ร่างเขาหดถอยไปด้านหลัง เสียงพลันสูงขึ้น
“ข้าไม่ไป!”
“ท่านปู่ ลู่หยวนมาจับข้า ถ้าข้าออกไปก็ต้องตายแน่!”
อู๋เสวียนตู้ยืนมองอยู่ข้าง ๆ รอให้อู๋ซงตะโกนจนจบจึงเอ่ยขึ้น