ลู่หยวนมองอีกฝ่าย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามกะทันหันว่า:
“ท่านหลี่ ท่านรู้เรื่องความแตกต่างระหว่างราชันปีศาจขั้นมรรคากับราชันปีศาจขั้นเวหามากเพียงใด?”
หลี่เจิ้นเยว่ละสายตาจากม้วนเอกสารในมือ แล้วตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า:
“ไม่มาก ในเอกสารระบุเพียงว่าราชันปีศาจเฒ่าตนนั้นอาจไม่ได้อยู่แค่ขั้นมรรคาชั้นหนึ่ง แต่ไม่ได้บันทึกรายละเอียดว่าความแตกต่างระหว่างขั้นเวหากับขั้นมรรคามีมากเพียงใด”
“แต่เท่าที่ข้าคาดไว้ ความแตกต่างนี้คง...มหาศาล”
หลี่เจิ้นเยว่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อว่า:
“หากความแตกต่างระหว่างขั้นเวหาชั้นเก้ากับจุดสูงสุดของขั้นเวหาเท่ากับหนึ่ง เช่นนั้นความแตกต่างระหว่างจุดสูงสุดของขั้นเวหากับขั้นมรรคาชั้นหนึ่งก็คงเท่ากับสิบ”
“หลายปีก่อน ข้าเคยเห็นยอดฝีมือขั้นมรรคาลงมือที่แนวรบตะวันตกครั้งหนึ่ง ตอนนั้นปีศาจอาละวาด พลังปีศาจส่วนหนึ่งของราชันปีศาจขั้นมรรคาแผ่ออกมาเป็นระลอกคลื่น เพียงเศษเสี้ยวเดียวก็ทำให้ตูเว่ยขั้นเวหาชั้นกลางที่อยู่แนวรอบนอกบาดเจ็บสาหัสได้”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วตรึกตรองก่อนเอ่ยขึ้นว่า:
“หากเจ้ามีโอกาสเปิดอ่านคลังลับของสำนักปราบมาร ก็จะพบว่าวิชายุทธ์ขั้นมรรคาเหล่านั้นล้วนมุ่งเน้นการควบคุมกฎแห่งฟ้าดิน”
“การควบคุมอำนาจแห่งฟ้าดินมิใช่การชักนำอำนาจแห่งฟ้าดิน ความเร้นลับที่ซ่อนอยู่ในนั้นลึกล้ำเกินกว่าผู้บำเพ็ญขั้นเวหาจะเข้าใจได้”
“ขั้นเวหาคือการหลอมรวมอำนาจแห่งฟ้าดินเข้ากับตนเอง ทุกอิริยาบถย่อมได้รับพลังอันยิ่งใหญ่จากฟ้าดินหนุนเสริม แต่ขั้นมรรคานั้นต่างออกไป ขั้นมรรคาคือการใช้เจตจำนงของตนชักนำกฎแห่งฟ้าดิน”
“พลังปีศาจของราชันปีศาจขั้นมรรคาไม่ได้เป็นเพียงพลังปีศาจอีกต่อไป หากแต่เป็นส่วนต่อขยายของกฎ...พูดถึงเรื่องนี้แล้ว—”