เฉิงหยวนคว้าขากระต่ายย่างตรงหน้าขึ้นมา กัดเข้าไปคำโตอย่างดุเดือด
นับแต่เจิ้งหงสิ้นชีพในคุกของสำนักงานกิ่งเมืองหลินชวน เขาก็ไม่เหลือความผูกพันใดกับอาจารย์ผู้นี้อีก
รับงานคุ้มกันมาครึ่งชีวิต สุดท้ายกลับเอาชีวิตตัวเองไปเดิมพันด้วย
จากผู้คุ้มกันที่เลื่องชื่อทั่วชิงโจว ค่อย ๆ ตกต่ำเข้าคุก แล้วจากคุกลงหลุมศพ ท้ายที่สุดแม้แต่คนเก็บศพก็ยังไม่มี
เฉิงหยวนกลัวถูกลากเข้าไปพัวพัน ตั้งแต่นั้นจึงไม่กล่าวอ้างกับผู้ใดอีกว่าตนเป็นศิษย์ของมังกรเขียวแขนเหล็ก
เขาจากเมืองหลินชวน ระหกระเหินไปตามอำเภอต่าง ๆ ในชิงโจว จนมาถึงหานซาน ระหว่างทางได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับลู่หยวนอยู่ไม่น้อย
ลู่หยวนผู้สังหารอาจารย์ของเขา เพียงเดือนเดียวก็บุกฆ่าจากเมืองหลินชวนไปถึงสำนักกระบี่ชางอู่แล้วหรือ?!
เฉิงหยวนครุ่นคิดอยู่นาน
หากพูดถึงรากฐาน เขาเข้าฝากตัวเป็นศิษย์มังกรเขียวแขนเหล็กตั้งแต่วัยเยาว์ พื้นฐานย่อมไม่เลว
หากพูดถึงอายุ เขายังอ่อนกว่าลู่หยวนสองปี
ลู่หยวนมาจากสำนักปราบมาร ส่วนเขาไม่ใช่ แต่เขาสามารถร่วมมือกับลัทธิเซียนอมตะได้
เหตุใดลัทธิเซียนอมตะจึงถูกตัดสินว่าเป็นลัทธินอกรีตเล่า มิใช่เพราะมีความคิดว่าสวรรค์ดับสูญไปแล้วหรอกหรือ?
ลู่หยวนคือหยวน ส่วนเฉิงหยวนอย่างเขาก็เป็นหยวนเช่นกัน
ลู่หยวนสร้างชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วชิงโจวได้ถึงเพียงนั้น ส่วนเขา...แม้ชื่อเสียงจะไม่กระฉ่อน แต่คุยโวลับหลังสักหน่อยก็คงไม่เกินไปกระมัง?
“รอข้าได้เป็นผู้คุ้มกันอันดับหนึ่งแห่งชิงโจว มังกรเขียวแขนเหล็กก็ไม่เห็นจะเท่าไร ส่วนลู่หยวนที่มีชื่อเสียงก่อนข้าสองปี ก็แค่หลบทางให้ข้าสักสามส่วนเท่านั้น”
แสงไฟสะท้อนอยู่ในดวงตา ใบหน้าเต็มไปด้วยไอสุรา ทว่ากลับเปี่ยมด้วยความฮึกเหิม