จ้าวเสวี่ยถิงยืนอยู่ด้านข้าง ก้มมองขวดกระเบื้องเปล่าในมือ ก่อนเงยหน้ามองกลุ่มไอมารที่แทบไม่เหลือเค้าเดิมของรูปร่างมนุษย์ แล้วเอ่ยเสียงแผ่ว
“เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ข้าเตรียมเมล็ดมารไว้อีกหนึ่งเมล็ด เพียงแต่ไม่คิดเลยว่า สุดท้ายเมล็ดมารนี้จะถูกฝังลงในร่างของเจ้า”
รอดชีวิตจากเหตุการณ์ครั้งนี้มาได้ นางกลับไม่รู้สึกยินดีแม้แต่น้อย มีเพียงความสับสนว่างเปล่าเต็มหัวใจ
นับแต่วันที่นางเข้าเป็นศิษย์หอวินัย ชื่อของกู้เจี้ยนซวงก็ประหนึ่งภูผาสูงตระหง่านอยู่ในใจนาง
ศิษย์สายตรงของเจ้าสำนัก ศิษย์อันดับหนึ่งแห่งสายใน และผู้เป็นยอดฝีมือรุ่นเยาว์อันดับหนึ่งของสำนักกระบี่...
ในใจนาง กู้เจี้ยนซวงคือฟ้าทั้งผืน
การกลัวตายเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ ส่วนนางก็ไม่คิดถือสาที่เขาพูดจาไร้สติ
แต่เมื่อกู้เจี้ยนซวงมองนางจากที่สูง พยายามบีบบังคับให้นางฝังเมล็ดมารลงในร่าง ท้องฟ้าก็พังทลายลงมา
ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่า ในสายตาอีกฝ่าย นางไม่ใช่ศิษย์น้องร่วมสำนัก หากเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่พร้อมถูกสละทิ้งได้ทุกเมื่อ
จ้าวเสวี่ยถิงทอดสายตามองกลุ่มไอมารที่ยังคงปั่นป่วน ดวงตาฉายแววหม่นหมองอยู่บ้าง
ทว่านางยังไม่ทันได้รำพึงต่อ เสียงหยอกเย้าก็ดังขึ้นข้างหู
“นั่นศิษย์พี่ร่วมสำนัก ผู้เป็นทั้งมิตรสนิทและคนในดวงใจของเจ้าเชียวนะ! เจ้าใจกล้าลงมือได้อย่างไร?”
เงาทะมึนทาบลงมา ลู่หยวนหยุดยืนตรงหน้านางด้วยแววตาขบขัน แรงกดดันแผ่เข้าปะทะใบหน้า
ลมหายใจของจ้าวเสวี่ยถิงสะดุด รู้สึกราวกับถูกความอึดอัดบีบรัดจนหายใจไม่ออก
เมื่อมองร่างนั้นที่ดูประหนึ่งยมทูตมาทวงชีวิต นางก็แทบหายใจไม่ทัน
ไม่ได้ จะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ไม่ได้
จ้าวเสวี่ยถิงสูดหายใจลึก โน้มเอวลงเล็กน้อย มือขวากดด้ามกระบี่ ระดมพลังวิญญาณทั่วร่างกรอกเข้าไปในฝักกระบี่ กลิ่นอายรอบกายพลันพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว