ข้าอยู่กรมปราบมาร: มีแต่ฆ่า ไม่มีปรานี

ตอนที่ 147 อยู่ในกองปราบมาร คำแดงติดกาย สังหารเท่านั้น ไม่ปล่อยผ่าน

7 นาที· 1.6K คำ

ซื่อเหยียนฉู่ต่อสู้กับวานรครามวารีนานถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน ในที่สุดก็ทำให้วานรปีศาจบาดเจ็บสาหัส

แต่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ เขากลับเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นขณะพยายามใช้ธรรมกายวัชระฝืนชำระวานรปีศาจ

วานรครามวารีดื้อรั้นและดุร้ายยิ่งกว่าที่เขาคาดไว้ ไม่เพียงไม่ยอมสยบ แต่วิญญาณปีศาจยังหลุดออกจากร่าง โจมตีกลับจากภายนอก พุ่งเข้าสู่ทะเลจิตของเขาโดยตรง

ซื่อเหยียนฉู่รับการโจมตีนั้นอย่างกะทันหัน ทำได้เพียงใช้วิชาลับของสำนักจินกังกดข่มวิญญาณปีศาจไว้

แต่เขาคาดไม่ถึงว่าวานรปีศาจจะใช้เศษวิญญาณควบคุมร่างปีศาจหลบหนีเข้าไปในตำหนักวารี จากนั้นกระตุ้นค่ายกลใหญ่ของตำหนักวารี ฝืนขุดเส้นทางรอดขึ้นมาได้ครึ่งหนึ่งท่ามกลางสถานการณ์ที่ไร้ทางรอด

หลังกลับถึงสำนักจินกัง ซื่อเหยียนฉู่ก็อาศัยถ้ำหินพระพุทธพันองค์ชำระวิญญาณปีศาจ

เมื่อชำระวิญญาณปีศาจได้แล้ว หากหลอมรวมกับร่างปีศาจ วานรครามวารีตัวนี้ก็จะกลายเป็นสัตว์วิญญาณผู้พิทักษ์สำนักจินกัง

ทว่าเรื่องนี้กลับไม่ง่ายดายอย่างที่เขาคิด

ผ่านมาสิบปีแล้ว กล้ามเนื้อของเขาลีบหาย เหลือแต่กระดูกผ่ายผอม แม้แต่จะก้าวออกจากถ้ำหินก็ยังทำไม่ได้

แต่เขาไม่เสียใจ

เขาสัมผัสได้ว่าวิญญาณปีศาจใกล้สิ้นกำลังเต็มทีแล้ว

อีกนิดเดียว เขาก็จะสำเร็จ!

……

ก้นทะเลสาบจิ้งพั่ว

ค่ายกลใหญ่ของตำหนักวารีอาศัยพลังวิญญาณธาตุน้ำขับเคลื่อน ทว่าเมื่อน้ำในทะเลสาบถูกผันออกไป รอบตำหนักวารีก็แห้งสนิท ค่ายกลธาตุน้ำจึงใช้การไม่ได้ตามไปด้วย

ลู่หยวนกับเจียงปู๋เฉินเดินเข้าไปในตำหนักวารี มาถึงลานหินกว้างแห่งหนึ่ง

ผนังทั้งสี่ด้านฝังไข่มุกหลบวารีที่หม่นแสงไปนานแล้ว แสงเย็นสีครามมืดสลัวสะท้อนผนังหินจนดูเย็นเยียบ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป