ซากร่างของสิงโตหางแมงป่องล้มอยู่ท่ามกลางกองหินโล่ง เลือดปีศาจซึมออกมาตามรอยแยกของศิลา
“สัตว์ประหลาด... เจ้าสัตว์ประหลาดนี่!”
น้ำเสียงของปีศาจเสน่ห์เต็มไปด้วยความหวาดผวา
นางกระพือปีกทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว หมอกปีศาจทิ้งเป็นทางยาวเบื้องหลัง เกรงว่าเพียงชักช้าแม้แต่นิดเดียว เทพสังหารที่ตามหลังมาก็จะไล่ทัน
หมอกปีศาจสะกดใจของนางไร้ผลต่อลู่หยวนโดยสิ้นเชิง มายาลวงตาที่นางภาคภูมิใจ เมื่ออยู่ต่อหน้าวิชาผ่ามองลวงตาก็ไม่ต่างจากสิ่งไร้ค่า
ส่วนร่างกายของนาง ยังเทียบสิงโตหางแมงป่องไม่ได้แม้แต่ครึ่งเดียว
ขนาดสิงโตหางแมงป่องยังต้านไม่ไหว แล้วนางจะทนได้สักกี่หมัด?
“สังหารทั้งปีศาจแมงมุมและสิงโตหางแมงป่อง เขาไม่กลัวการแก้แค้นของท่านราชันหมาป่าเลยหรือ?!”
สมองของปีศาจเสน่ห์ว่างเปล่าไปหมด
ราชันหมาป่าส่งพวกมันมารุมสังหารผู้บัญชาการปราบมารคนหนึ่ง ทุกคนต่างคิดว่างานนี้ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ
แต่ตอนนี้สิงโตหางแมงป่องตายแล้ว ปีศาจแมงมุมก็ตายแล้ว ส่วนปีศาจขั้นความลึกลับเหล่านั้นยิ่งไม่เหลือแม้แต่ซากศพที่สมบูรณ์
น่ากลัวเกินไปแล้ว มนุษย์ผู้นี้ฝึกฝนมาอย่างไรกันแน่?!
ปีศาจเสน่ห์ยังไม่ทันได้สติจากความสิ้นหวัง ก็เห็นเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า
ดวงตาเย็นเยียบคู่นั้นทอดมองลงมายังนางจากเบื้องบน น้ำเสียงเย็นยะเยือกกล่าวว่า
“เพิ่งคิดหนีตอนนี้หรือ? สายไปแล้ว”
รูม่านตาของปีศาจเสน่ห์ขยายกว้างขึ้นฉับพลัน สัญชาตญาณบอกให้นางเอ่ยปากขอชีวิต
ทว่าลู่หยวนซัดหมัดออกไป
ปัง—
ร่างของปีศาจเสน่ห์ระเบิดเป็นเสี่ยงด้วยหมัดนั้น คำขอชีวิตที่ยังไม่ทันหลุดจากปากก็สลายหายไปพร้อมกัน