“สายไปแล้ว”
เสียงของลู่หยวนดังขึ้นจากด้านหลังมัน จิตสังหารเย็นเยียบแผ่ปกคลุมจนฟ้าดินผืนนี้หนาวเหน็บ
เขาจะปล่อยราชันปีศาจเฒ่าตนนี้กลับไปได้อย่างไร
ปล่อยมันไปก็เท่ากับปล่อยเสือกลับเข้าป่า
กระเรียนปีศาจโลหิตเถื่อนเร่งความเร็วหนีตายจนถึงขีดสุด ทว่าความหนาวเย็นในใจกลับยิ่งทวีขึ้น
เพราะลู่หยวนไม่ได้ไล่ตามมาเลย เขาเพียงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ก่อนยกมือขวาขึ้นช้า ๆ ไปทางมัน
ลำแสงสายหนึ่งก่อตัวขึ้นบนฝ่ามือในชั่วพริบตา แข็งแกร่งควบแน่นยิ่งกว่าครั้งก่อน
กัดกร่อนแสง
ครั้งนี้ไม่จำเป็นต้องสะสมพลังอีกต่อไป
ด้วยระยะห่างระหว่างทั้งสองในยามนี้ ทุกอย่างเกิดขึ้นได้ในชั่วพริบตา
หัวใจของกระเรียนปีศาจโลหิตเถื่อนดิ่งลงสู่ก้นเหว
ในที่สุดมันก็เข้าใจแล้วว่า วันนี้ไม่ใช่เรื่องที่มันจะหนีรอดได้หรือไม่ หากแต่เป็นลู่หยวนจะยอมเหลือศพให้มันครบถ้วนหรือเปล่า
ลู่หยวนไม่ให้โอกาสมันแม้แต่น้อย เขาเพียงกดมือไปทางรอยแยกสีเลือดที่อยู่ไกลออกไป ความรู้สึกประหนึ่งถูกล็อกเป้าพลันแผ่ปกคลุมทั่วร่าง
จบสิ้นแล้ว!
ความคิดสิ้นหวังผุดขึ้นในใจมันอย่างไร้สาเหตุ
หากรู้แต่แรก มันคงไม่โลภผลงานจนบุ่มบ่ามบุกเข้ามา
นายเหนือหัวยังไม่ฟื้นคืนชีพ พวกมันกลับยกทัพรุกรานชิงโจวอย่างหุนหัน นี่ไม่ต่างจากรนหาที่ตายชัด ๆ
ความเสียใจอย่างรุนแรงกลืนกินกระเรียนปีศาจโลหิตเถื่อน ขณะที่ด้านหลัง ลำแสงทำลายล้างสายนั้นพุ่งเข้ามาใกล้แล้ว
ลู่หยวนผลักกัดกร่อนแสงออกไปอย่างเกรี้ยวกราด มันพุ่งทะยานฉีกอากาศดุจเสาแสงที่ทะลวงฟ้าดิน!
ตูม!
เมฆหมอกทั่วท้องฟ้าถูกกวาดจนแหลกสลาย ลำแสงทำลายล้างทะลวงร่างสูงหลายจั้งของกระเรียนปีศาจโลหิตเถื่อนกลางเวหา