หลังจากลู่หยวนปรากฏกาย หลี่เจิ้นเยว่ก็ตามมาถึงติด ๆ
เขาหยุดยืนข้างกายลู่หยวน เจตจำนงดาบซ่อนเร้นไว้ ทว่าคมกล้าปรากฏชัด ราวกับกำลังเตือนคนทั้งหลายอยู่เงียบ ๆ
บนกำแพง มีนายกองหลายคนสบตากันโดยไม่รู้ตัว บางคนลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
เมื่อเห็นเช่นนี้ ต้วนเฟิงก็หรี่ตาลงทันที
เดิมทีเขาคิดว่าตูเว่ยคนใหม่ผู้นี้เพียงอาศัยโชคอยู่บ้างจึงสร้างชื่อขึ้นมาได้ คิดไม่ถึงว่าด้านหลังยังมีหลี่เจิ้นเยว่ ผู้เป็นตูเว่ยขั้นเวหา คอยหนุนหลังอยู่
ต้วนเฟิงข่มความรู้สึกประหลาดในใจ ก่อนเชิดคางถามว่า
“เจ้าคือยมบาลเสื้อเลือดคนนั้นหรือ?”
สำนักงานกิ่งกับสำนักชางอวิ๋นเคยขัดแย้งกันมาหลายครั้ง ความสัมพันธ์จึงตึงเครียดอย่างยิ่ง
หากเป็นสถานที่อย่างเมืองชิงโจว ซึ่งมีขุมกำลังจากทุกฝ่ายมาชุมนุมกัน ต้วนเฟิงอาจเก็บความหยิ่งผยองแล้วส่งยิ้มต้อนรับ
แต่ที่นี่คือสำนักงานกิ่งประจำถ้ำปีศาจชายแดน ไม่ต้องพูดถึงสายสืบของขุมกำลังต่าง ๆ แม้แต่ขุมกำลังใหญ่เช่นสำนักชางอวิ๋น หากไม่ได้รับอนุญาตก็ยังเข้าใกล้ถ้ำปีศาจไม่ได้ ย่อมไม่จำเป็นต้องปกปิดสิ่งใด
เมื่อมองลู่หยวนในชุดคลุมแพรสีม่วงแดง มุมปากของต้วนเฟิงก็ยกขึ้นเป็นรอยเยาะเย้ย
“เหล่าผู้กล้าแห่งสี่สำนักชายแดนต่างพร่ำเรียกชื่อเจ้าอยู่ทุกวัน อยากเห็นกับตาว่ายมบาลเสื้อเลือดผู้ฝึกจากขอบเขตปุถุชนจนทะลวงขั้นเปลี่ยนได้ในเวลาเพียงเดือนเศษเป็นเช่นไร”
“น่าเสียดายที่สำนักปราบมารชิงโจวปกปิดเรื่องนี้ไว้แน่นหนา พวกเขาจึงได้แต่ร้อนใจ”
“ก่อนวันนี้ ข้ายังไม่เข้าใจเจตนาของสำนักปราบมาร บัดนี้ในที่สุดก็เข้าใจแล้ว”
เมื่อได้ฟังคำพูดของต้วนเฟิง ชายชราชุดเทาด้านหลังขมวดคิ้วเล็กน้อย ยื่นมือมาห้ามปราม
“ต้วนเฟิง พูดให้น้อยลงหน่อย”