ตูม!
ถังเป่ยรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า เมื่อสัมผัสริมฝีปากแดงระเรื่อแสนหอมหวานของโจวเสวี่ย ร่างกายพลันแข็งทื่อไปทั้งตัว
ความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนถาโถมเข้ามา เขาเผลอกอดโจวเสวี่ยแน่นขึ้น
แทบอยากหลอมรวมเธอเป็นหนึ่งเดียวกับตัวเอง
โจวเสวี่ยร้องตกใจขึ้นมาโดยไม่ทันคิด «ถังเป่ย นายทำอะไรน่ะ?»
น้ำเสียงเจือความโกรธ
ถังเป่ยได้สติกลับมาทันที เขารู้ว่าผู้หญิงอย่างโจวเสวี่ยไม่ใช่คนที่เขาจะเอื้อมถึงได้
แม้แต่แตะต้องก็ยังไม่ได้!
เขารีบปล่อยมือแล้วถามด้วยความเป็นห่วง «เจ้านาย ร่างกายเป็นอะไรหรือเปล่า?»
ทั้งคู่สบตากัน ในระยะประชิดเช่นนี้ โจวเสวี่ยได้ยินเสียงหัวใจของถังเป่ยเต้นรัว
กลิ่นอายความเป็นชายจากตัวเขาทำให้เธอใจเต้นจนลนลาน
เธอพูดอย่างเก้อเขิน «ฉันไม่เป็นไร แค่เลือดจางนิดหน่อย ตอนเช้ายังไม่ได้กินอะไร เมื่อกี้เลยเวียนหัว»
«อ๋อ อย่างนี้นี่เอง»
ถังเป่ยบอก «งั้นผมช่วยพยุงให้ลุกนะ»
เขายื่นมือทั้งสองข้างออกไปตามสัญชาตญาณ ตั้งใจจะประคองโจวเสวี่ยให้ลุกขึ้นยืน
แต่กลับลืมไปว่าโจวเสวี่ยกำลังกดทับเขาอยู่ พอยื่นมือออกไปก็พลันรู้ตัวว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง มือสัมผัสเข้ากับหน้าอกของเธอ
อ๊ะ!
โจวเสวี่ยร้องตกใจอีกครั้ง
ใบหน้าแดงก่ำ เธอตวาดว่า «เอามือนายออกไป!»
«ห้ามฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งฉัน!»
ถังเป่ยอึ้งไปทั้งตัว เขาไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ
รีบชักมือกลับทันที
โจวเสวี่ยลนลานลุกขึ้นจากตัวเขา สีหน้าอึดอัดไปหมด
นี่เธอถึงกับถูกคนขับรถฉวยโอกาสงั้นเหรอ!
บ้าจริง!
โจวเสวี่ยอยากจะโมโห แต่พอนึกถึงเมื่อครู่ที่เธอเวียนหัว หากไม่มีถังเป่ย เธอคงล้มลงไปกองกับพื้นแน่
เรื่องนี้จะโทษเขาก็ไม่ได้
โจวเสวี่ยสูดหายใจลึกเพื่อสงบอารมณ์ ไม่อยากเสียอาการต่อหน้าถังเป่ย
«ถังเป่ย เรื่องเมื่อกี้ห้ามเอาไปพูดกับใคร เข้าใจไหม?»
เธอกำชับเสียงเข้ม
«ครับ ผมไม่พูดแน่นอน»
ถึงโจวเสวี่ยไม่กำชับ ถังเป่ยก็ไม่กล้าพูดออกไปอยู่แล้ว
ถ้าจางเฉิงรู้ว่าเขาจับเมียตัวเอง มีหวังฆ่าเขาแน่
«เจ้านาย ดีขึ้นหรือยัง? จะไปโรงพยาบาลไหม?»
«ไม่ต้อง»
«รอแป๊บนะ ผมไปเอากุญแจมาให้»
โจวเสวี่ยรีบวิ่งเข้าไปในห้อง ไม่รู้ทำไม พออยู่ต่อหน้าถังเป่ย เธอกลับรู้สึกราวกับย้อนวัยไปเป็นสาวน้อยอีกครั้ง
จู่ ๆ ก็ใจว้าวุ่นขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
ถังเป่ยสูดกลิ่นหอมที่ลอยอยู่ในอากาศ พลางนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ จูบหวาน ๆ นั่นเร้าใจจริง ๆ
รสสัมผัสนั้นทำให้เขาลืมไม่ลง
โจวเสวี่ยเป็นหญิงสาววัยผู้ใหญ่ที่เปี่ยมเสน่ห์ มีเสน่ห์ดึงดูดหนุ่มวัยยี่สิบกว่าอย่างเขาอย่างร้ายกาจ
ในวินาทีนั้นเอง เขาถึงเข้าใจประโยคนั้นอย่างถ่องแท้—ตอนหนุ่มไม่รู้ว่าหญิงสาววัยผู้ใหญ่มีเสน่ห์แค่ไหน เลยหลงคิดว่าสาวน้อยคือสมบัติล้ำค่า
จู่ ๆ ถังเป่ยก็อดทอดถอนใจไม่ได้ เมื่อไรเขาถึงจะเป็นเหมือนจางเฉิง มีทั้งเมียสวยและกิจการเป็นของตัวเอง
แต่เขาก็รู้ว่าตัวเองกำลังเพ้อฝัน
ไม่มีเงิน ไม่มีงานเป็นหลักแหล่ง สาวสวยคงไม่มีทางชายตามองเขา
ไม่นานโจวเสวี่ยก็ถือกุญแจออกมา «นี่กุญแจบ้านที่จื่อเซิ่ง ข้างในมีทุกอย่างพร้อม หิ้วกระเป๋าเข้าอยู่ได้เลย»
«ขอบคุณครับเจ้านาย»
ถังเป่ยรับกุญแจมา เขารู้ว่าช่วงต่อจากนี้คงต้องใช้ชีวิตผูกติดกับเซี่ยชิง
ถึงจะได้อยู่กับผู้หญิงสวย แต่เขากลับไม่มีความสุขเลยสักนิด
แม้เซี่ยชิงจะไม่มีเสน่ห์เย้ายวนแบบโจวเสวี่ย แต่ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน เธอมีเสน่ห์ไม่แพ้กัน
ได้แต่มอง แต่ทำอะไรเกินเลยไม่ได้ เรื่องนี้ทำร้ายจิตใจผู้ชายปกติอย่างหนัก
«งั้นผมไปก่อนนะครับ»
ถังเป่ยไม่อยากอยู่ที่นี่นาน เขาเพิ่งหันหลังกลับก็ได้ยินเสียงโจวเสวี่ย
«หยุดก่อน»
เขาหันกลับมา «เจ้านาย มีอะไรอีกหรือครับ?»
«เราเพิ่มเพื่อนวีแชตกัน»
โจวเสวี่ยหยิบโทรศัพท์ออกมา
«ได้ครับ»
ถังเป่ยไม่เข้าใจว่าเธอต้องการอะไร แต่ก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเพิ่มเพื่อนกัน
หลังเพิ่มเพื่อนสำเร็จ โจวเสวี่ยก็พูดว่า «ถังเป่ย ลองคิดเรื่องที่ฉันพูดเมื่อกี้ดู»
«ถ้านายยอมช่วยฉัน ฉันให้ห้าล้าน»
«ครับ ผมจะลองคิดดู»
ถังเป่ยเดินออกจากวิลล่า ในใจรู้สึกโหวงเหวงและอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
ขึ้นรถแล้วเขาไม่ได้ขับออกไปทันที แต่นั่งอยู่ในรถ
มองผ่านกระจกรถไปยังคฤหาสน์หรูรอบ ๆ รวมถึงรถหรูอีกหลายคัน
ภาพเหล่านั้นทำให้ความปรารถนาที่จะมีเงินของถังเป่ยพุ่งสูงขึ้น
«แม่งเอ๊ย มีเงินนี่ดีจริง ๆ!»
«ได้อยู่คฤหาสน์หรู ขับรถหรู แถมยังมีผู้หญิงสวย ๆ!»
«ส่วนฉันเป็นแค่คนขับรถ ทำงานแทบตายก็แค่เพื่อให้ตัวเองอยู่รอด...»
ถังเป่ยพึมพำเสียงแหบ มือกำหมัดแน่น «ฉันจะต้องเป็นคนรวยให้ได้ ฉันจะต้องพลิกชีวิตให้สำเร็จ!»
«ฉันไม่ยอมเป็นคนตัวเล็ก ๆ ไปทั้งชีวิต ฉันจะเหยียบพวกที่ดูถูกฉันให้จมดิน!»
แม้ปีนี้ถังเป่ยจะเพิ่งอายุ 24 ปี แต่เขาก็ต้องทนรับสายตาดูแคลนมามากเกินไป
ผ่านไปนาน อารมณ์ของถังเป่ยจึงค่อยสงบลง
เขาสตาร์ตรถ ตั้งใจจะไปเยี่ยมน้องสาวที่โรงพยาบาล
แต่โทรศัพท์กลับดังขึ้น
จางเฉิงโทรมา
ถังเป่ยรีบรับสาย «ฮัลโหลครับเจ้านาย มีอะไรให้ผมทำครับ?»
«ถังเป่ย นายอยู่ที่ไหน? รีบกลับบริษัทมา ฉันต้องใช้รถ!»
จางเฉิงสั่งเสียงเฉียบขาด «รีบขับกลับมา ถ้าทำฉันเสียเวลา นายตายแน่!»
เพี๊ยะ
สายถูกตัด
จางเฉิงวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงาน แล้วโอบเซี่ยชิงเข้ามาในอ้อมแขน
แววตาเต็มไปด้วยความปรารถนาในเรือนร่างของเธอ
«ที่รัก เมื่อคืนฉันยังเอาใจเธอไม่เต็มที่ วันนี้ฉันจะชดเชยให้»
«ฉันให้ถังเป่ยขับรถกลับมา แล้วจะพาเธอไปที่ที่หนึ่ง ที่นั่นขึ้นชื่อว่าสนุกมาก อยากได้อะไรมีให้ครบ»
«ไม่ใช่แค่นั้น ในห้องยังมีเครื่องฉายจอใหญ่ ทุกการเคลื่อนไหวของเราฉายขึ้นจอได้หมด ฮ่า ๆ สนุกสุด ๆ»
«เดี๋ยวห้ามทำให้ฉันหมดสนุกล่ะ»
แววรังเกียจวาบผ่านดวงตาของเซี่ยชิง ก่อนจะจางหายไปในพริบตา
เธอไม่ได้ชอบจางเฉิง แถมยังเกลียดเขามากด้วยซ้ำ
แต่เพื่อบริษัท เพื่อความอยู่รอด เธอจำต้องเอาร่างกายเข้าแลกเพื่อเอาใจเขา
เซี่ยชิงออดอ้อน «พี่เฉิงนี่น่ารำคาญจริง ๆ!»
«พี่เฉิง ฉันจะปรนนิบัติพี่ให้ดีเลย»
«แต่อย่าลืมดูแลฉันด้วยนะ ถ้าเมียพี่จับได้ ฉันตายแน่!»
วิธีจัดการคนของโจวเสวี่ยเป็นที่รู้กันทั่วเมืองอานเฉิง
เซี่ยชิงหวาดกลัวเธอมาก
เธอรู้ดีว่าถ้าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับจางเฉิงถูกเปิดโปง เมืองอานเฉิงก็จะไม่มีที่ให้เธออยู่
«ที่รัก ไม่ต้องห่วงหรอก โจวเสวี่ยยัยเสือร้ายนั่น สักวันฉันจะเขี่ยทิ้ง!»
จางเฉิงจูบแก้มเธอ «ฉันจะปกป้องเธอเอง»
«ขอเวลาให้ฉันหน่อย ฉันกำลังหาทางกดโจวเสวี่ยให้อยู่ใต้ฝ่าเท้า»
«จริงสิ เธอให้เธอไปอยู่กับถังเป่ย เห็นชัด ๆ ว่าตั้งใจยั่วโมโหฉัน»
จางเฉิงพูดอย่างไม่พอใจ «เซี่ยชิง ฉันเตือนเธอไว้เลย ห้ามไปมีอะไรกับถังเป่ยเด็ดขาด»
«ถ้าฉันรู้ว่าเธอหักหลังฉัน ระวังฉันฆ่าเธอ!»
เขาบีบคางเซี่ยชิงไว้แน่น
«พี่เฉิงพูดอะไรน่ะ»
เซี่ยชิงพูดอย่างไม่พอใจ «ฉันจะไปชอบคนขับรถจน ๆ อย่างถังเป่ยได้ยังไง»
«พี่เฉิง อย่าเอาเขามาทำให้ฉันคลื่นไส้ได้ไหม?»
ถังเป่ยเดินมาถึงหน้าประตูพอดี ได้ยินคำพูดนั้นชัดเจน
ในอกอึดอัดแน่นไปหมด
คนขับรถจน ๆ!
คำพูดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า กดทับจนแทบหายใจไม่ออก
ในเวลานี้ ถังเป่ยยิ่งปรารถนาความสำเร็จ!
ปรารถนาจะก้าวขึ้นไปอยู่เหนือคนอื่น!
«เซี่ยชิง รอดูเถอะ!»
«สักวันฉันจะขยี้เธอให้ยับ ให้เธอได้รู้ว่าคนขับรถจน ๆ อย่างฉันแน่แค่ไหน!»
ถังเป่ยคิดในใจ ก่อนผลักประตูเข้าไป