สวรรค์สามสิบสามชั้น แดนสวรรค์
แดนสวรรค์ที่เคยสงบสุข บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยไอมาร
ห้วงมิติแตกสลาย กระแสปั่นป่วนแห่งกาลเวลาและมิติเกี่ยวพันกัน
ปรากฏการณ์ประหลาดนานัปการยังคงหลงเหลืออยู่ในห้วงมิติ การต่อสู้ครั้งใหญ่ดุเดือดถึงขีดสุด
「หลี่จวินเจวี๋ย วันนี้เจ้าไม่มีทางรอดแน่!」
ชายหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้านถือกระบี่ยาวไว้ในมือ บนแขนมีบาดแผลลึกจนเห็นกระดูก
รอบกายชายหนุ่มมีสตรีงามล่มเมืองรายล้อมอยู่ทีละคน รวมชายหนุ่มด้วยแล้ว ทั้งหมดมีผู้แข็งแกร่งที่ทะยานสู่สวรรค์เก้าคน
แม้จะเป็นเช่นนั้น ฝ่ายพวกเขาก็ยังเอาชนะจอมมารไม่ได้
บุรุษผู้นั้นมีแววตาและคิ้วคมกริบชวนให้รู้สึกชั่วร้าย ใบหน้าหล่อเหลา ทว่าดวงตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งที่ไม่ละลายมานับพันปี
แม้บาดเจ็บสาหัส อาภรณ์หรูหราสีม่วงคล้ำบนกายจะขาดวิ่นไปหลายแห่ง แต่เขายังคงยืนหยัดอย่างองอาจ หลังตรงสง่าผ่าเผย
「โอ้?」
「ก็ไม่แน่」
บุรุษเอ่ยช้า ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงเสน่ห์ ท่าทีสุขุมเยือกเย็นแต่เปี่ยมบารมีจนผู้คนมิกล้าลบหลู่
ในเวลานี้ เงาร่างอรชรที่ยืนอยู่ข้างบุรุษพลันขยับ
เงาร่างสีม่วงคล้ำพุ่งกระบี่รวดเร็วปานสายฟ้า ในยามที่บุรุษไม่ทันระวัง กระบี่เล่มหนึ่งก็แทงทะลุแผ่นหลังของเขา
บุรุษหันกลับมาอย่าง「ตกตะลึง」 ทว่าสตรีกลับก้มหน้าลงเล็กน้อย
「ขออภัย ท่านอาจารย์...ข้ามิอาจปล่อยให้ท่านทำผิดพลาดต่อไปได้」
「ฮ่า ๆ ๆ!」
「นี่คือฝีมือของเจ้าหรือ?」
บุรุษหัวเราะเสียงดัง พลางหันกลับไปมองชายหนุ่ม
「ธรรมะย่อมมีชัยเหนืออธรรม」
「คำกล่าวที่ว่าธรรมะย่อมมีชัยเหนืออธรรมช่างดีเสียจริง」
「ข้าอยากเห็นนักว่าพวกเจ้าจะเอาชนะได้ด้วยสิ่งใด」
สิ้นเสียง ไอมารภายในแดนสวรรค์ก็พลุ่งพล่านและไหลเวียนด้วยความเร็วอันน่าตื่นตะลึง
「แย่แล้ว เขาจะระเบิดตัวเอง!」
สิ้นเสียง ไอมารก็ระเบิดตูมสนั่น
สุริยันสีม่วงปะทุขึ้น แดนสวรรค์ทั้งผืนมลายสิ้นในพริบตา
「ระบบ ภารกิจสำเร็จแล้วใช่ไหม?」
หลี่จวินเจวี๋ยที่ระเบิดตัวเองไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดหรือคลุ้มคลั่งเพราะถูกทรยศ ในใจมีเพียงความยินดีที่ใกล้จะทำภารกิจสำเร็จ
เขาเป็นถึงประมุขตระกูลผู้สง่างาม จู่ ๆ ก็ถูกระบบเลือกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ระบบบอกให้เขาสวมบทบาทเป็นตัวร้ายสุดท้ายให้ดี เมื่อทำสำเร็จแล้วก็จะได้กลับไปพร้อมพลังบำเพ็ญและเงินทอง
เงินทองเป็นเรื่องรอง แต่เมื่อมีพลังบำเพ็ญแล้ว ชีวิตหลังจากนี้ก็ไม่ใช่แค่เรื่องจะได้กินเนื้อวัวหรือไม่อีกต่อไป
เขาทำให้วัวกินเนื้อคนได้ด้วยซ้ำ
【นายท่าน ภารกิจของท่านสำเร็จแล้ว แต่ก็ยังไม่สำเร็จ】
「?」
「ฟังตัวเองพูดหน่อยได้ไหม สมองเจ้าแหลมเป็นยอดหรือไร?」
หลี่จวินเจวี๋ยโมโหจนหัวเราะออกมา สำเร็จแล้วแต่ยังไม่สำเร็จ หมายความว่าอย่างไรกัน
【นายท่าน การระเบิดตัวเองของท่านรุนแรงเกินไป พระเอกกับเหล่านางเอกถูกท่านระเบิดตายหมดแล้ว】
「......」
「แค่ก ข้าก็ทำตามบทที่เจ้าให้มาแล้วนี่」
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่จวินเจวี๋ยก็กระแอมเบา ๆ
【วิถีชะตากำหนดให้ท่านระเบิดตัวเองจริง แต่ไม่ได้กำหนดให้ท่านดูดซับสมบัติล้ำค่าฟ้าดินกับโอสถสวรรค์อื่น ๆ】
เสียงระบบยังคงสงบนิ่ง ทว่ากลับทำให้ผู้ฟังรู้สึกได้ถึงความน้อยใจอยู่หลายส่วน
เพื่อให้ได้รางวัลพลังบำเพ็ญที่ดีกว่าเดิม หลี่จวินเจวี๋ยดูดซับของเหลวไหลมากมายไปไม่น้อย
นั่นทำให้พลังจากการระเบิดตัวเองของเขาเหนือกว่าต้นฉบับไปไกล
「แล้วตอนนี้จะเอาอย่างไร?」
หลี่จวินเจวี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย
【ข้าจะส่งนายท่านกลับไปยังโลกเดิม พร้อมมอบรางวัลเป็นเงินทอง】
เสียงระบบดังขึ้นอย่างสุขุม
「เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้ไหม?」
หลี่จวินเจวี๋ยนวดหว่างคิ้ว เขาขาดเงินหรือไง?
เขาขาดพลังบำเพ็ญต่างหาก
【แล้วท่านคิดว่าอย่างไรล่ะ?】
「......」
เมื่อเสียงระบบสิ้นสุดลง ห้วงมิติก็เริ่มบิดเบี้ยว
「อย่าเพิ่งสิ เรามาตกลงกันก่อน」
สิ้นเสียง ห้วงมิติที่กำลังบิดเบี้ยวก็หยุดลง
【นายท่าน ทางข้าได้รับคำร้องจากจิตสำนึกของอีกโลกหนึ่ง】
【หากทำภารกิจนี้สำเร็จ ท่านจะได้รับรางวัลเป็นพลังบำเพ็ญ】
「งั้นจะรออะไร รีบส่งข้าไปสิ」
「ให้ทำอีกรอบ ข้าจะพลาดได้อย่างไร?」
「คราวนี้รับรองว่าทำภารกิจสำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบ」
【เริ่มส่งตัว...】
หลี่จวินเจวี๋ยรู้สึกว่าภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ
......
ความหนาวเย็นในห้วงมิติค่อย ๆ เลือนหาย หลี่จวินเจวี๋ยลืมตาขึ้นอย่างแช่มช้า
「?」
เขายื่นมือออกไป เห็นมือเล็ก ๆ สองข้าง
ความหนาวเย็นแผ่ซ่านเข้ามาอีกครั้ง ไอเย็นทำให้หลี่จวินเจวี๋ยสั่นสะท้านไปทั้งตัว
「เด็กที่ไหนกัน?」
ในจังหวะนั้นเอง เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
สำหรับหลี่จวินเจวี๋ยที่กลายเป็นทารก เงาร่างนั้นสูงใหญ่ราวกับยักษ์
สตรีผู้หนึ่งสวมอาภรณ์สีขาว เย็นเยียบดุจหิมะ ค่อย ๆ ย่อตัวลง
หลี่จวินเจวี๋ยยื่นมือออกไปคว้าอย่างสะเปะสะปะ ทำให้ดวงตาคู่สวยของสตรีหรี่ลงเล็กน้อย
ใบหน้าของทารกน้อยงดงามราวกับถูกปั้นแต่งจากหยกและแป้ง สตรีจึงยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว หลี่จวินเจวี๋ยคว้านิ้วของนางไว้
「เมื่อได้พบกันแล้ว ก็นับว่ามีวาสนาต่อกัน」
「ตามข้าไปเถิด」
สิ้นเสียง หลี่จวินเจวี๋ยก็หายไปพร้อมกับสตรีในสายลมและหิมะ
......
ตึง!
เสียงระฆังยามรุ่งสางดังขึ้น หลี่จวินเจวี๋ยลืมตาตื่นจากความฝัน
「ซี๊ด เรื่องในตอนนั้นทำไมถึงยิ่งชัดขึ้นเรื่อย ๆ นะ」
หลี่จวินเจวี๋ยนวดหว่างคิ้ว น้ำเสียงฟังดูแปลกพิกล
【นายท่าน ภารกิจเริ่มต้นเริ่มแล้ว】
「เริ่มแล้วหรือ?」
หลี่จวินเจวี๋ยลุกขึ้น มองดงไผ่ด้านนอกกระท่อมไม้ไผ่ สีหน้าพิกล
ข่าวดี โลกนี้ยังคงฝึกบำเพ็ญได้
ที่นี่มีชื่อว่าเก้าแคว้นเทียนหลิง เป็นโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน
ข่าวร้าย ที่นี่เป็นนิยายรักหญิง
สถานที่ที่เขาอยู่คือสำนักกระบี่เทียนหยวน หนึ่งในหกกระบี่ใต้หล้า
ข่าวร้ายยิ่งกว่า เขาเป็นหนึ่งในตัวร้าย
นางเอกเป็นมนุษย์ธรรมดาที่กำลังจะเข้าสำนักกระบี่ ดูคล้ายจะมีรากวิญญาณพิการ
ส่วนเขาคือจอมปลอมผู้มีคุณธรรมที่หมายปองความงามของนางเอก ทั้งยังคิดร้ายอยู่ในใจ
ท้ายที่สุด เพราะริษยาพระเอกเซียนกระบี่ เขาจึงธาตุไฟเข้าแทรก หลังฝึกวิชามารก็ถูกนางเอกเปิดโปง จากนั้นพระเอกซึ่งเป็นหนึ่งในผู้อาวุโสแห่งยอดเขากระบี่ก็ทำลายพลังบำเพ็ญของเขา
「ระบบ เป็นเหมือนคราวก่อนใช่หรือไม่」
「ขอเพียงทำตามบทสรุปที่กำหนดไว้ให้สำเร็จก็พอ?」
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลี่จวินเจวี๋ยก็นึกถึงเงาร่างนั้น น้ำเสียงจึงซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย
ในฐานะตัวร้ายของนิยายรักหญิง ย่อมแตกต่างจากตัวร้ายในนิยายรักชาย
ตัวร้ายในนิยายรักชายแม้จะมีจุดจบแสนอนาถ แต่หากถึงคราวต้องตาย ก็แค่ตายฉับพลันไปตรง ๆ
แต่ตัวร้ายในนิยายรักหญิง ไม่ว่าชายหรือหญิง หากไม่ได้ตายอย่างอนาถ
จุดจบก็ต้องทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตาย
ท้ายที่สุดเขาไม่ตาย ย่อมเป็นเพราะมีคนคอยคุ้มครอง แต่จุดจบของอีกฝ่ายกับเขาก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน
เขาไม่ชอบติดค้างบุญคุณใคร
【นายท่าน ท่านตายง่าย ๆ ไม่ได้】
【โลกนี้ไม่ได้มีนางเอกผู้ยิ่งใหญ่เพียงคนเดียว】
【พระเอกนางเอกในเรื่องรักของโลกนี้ไม่ได้มีเพียงคู่เดียว
สิ่งที่ท่านต้องทำคือกลายเป็นตัวร้ายที่พวกเขาทุกคนยอมรับร่วมกัน เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเอกเข่นฆ่ากันเอง
และป้องกันสถานการณ์ที่ตัวร้ายซึ่งเดิมรับบทตัวเอกคู่หนึ่ง เผลอสังหารตัวเอกอีกคู่หนึ่ง】
【ขณะเดียวกัน ท่านไม่มีชะตาตัวร้ายเหมือนโลกก่อน ท่านมาอยู่ในร่างนี้ทั้งกายเช่นคราวก่อน จึงต้องดึงความสนใจมาที่ตนเอง】
「???」
「เดี๋ยวนะ หมายความว่าอย่างไรที่ว่าตัวเอกไม่ได้มีแค่คู่เดียว?」
หลี่จวินเจวี๋ยฟังคำอธิบายของระบบจบก็ร้องอุทาน
【ก็หมายความตามตัวอักษร】
「......」
「แล้วกระดูกมารหมื่นหุบเหวกับกายามารทัณฑ์สวรรค์ของข้าล่ะ?」
หลี่จวินเจวี๋ยฟังแล้วเงียบไป ก่อนจะถามต่อ
เขามาทั้งร่าง แต่เหตุใดรากกระดูกถึงหายไป?
【โลกก่อนถูกทำลายไปแล้ว ร่างกายของท่านในตอนนี้จึงถูกสร้างขึ้นใหม่ตามร่างเดิมในชาติกำเนิดแรก】
「แค่นี้เจ้าก็ยังจะเอาเปรียบข้าอีกหรือ?」หลี่จวินเจวี๋ยพูดอย่างจนใจ
【ขอให้นายท่านรีบทำภารกิจให้สำเร็จ】
「เออ ๆ ข้ายอมเจ้าแล้ว」
กล่าวจบ หลี่จวินเจวี๋ยก็เดินออกจากกระท่อมไม้ไผ่ แม้ตอนนี้ร่างกายจะเป็นเพียงร่างเดิม พรสวรรค์ด้านวิถีบู๊ก็อยู่ในระดับกลางค่อนสูงเท่านั้น
แต่พรสวรรค์ด้านวิถีมารของเขายอดเยี่ยมมาก อีกทั้งวิชามารเหล่านั้นในความทรงจำก็ยังไม่ถูกลบหายไป
โลกเดิมเป็นโลกบำเพ็ญเซียนแนวนิยายรักชาย ระดับพลังโดยรวมสูงกว่าที่นี่เล็กน้อย
วิชาบำเพ็ญก็ย่อมเป็นเช่นนั้นด้วย
เจ้าระบบนี่ ในชาติก่อนให้ข้อมูลเนื้อเรื่องคร่าว ๆ แก่เขาเท่านั้น นอกนั้นก็ต้องพึ่งตัวเองทั้งหมด
「จริงสิ ระบบ สถานการณ์ของตัวเอกกับตัวประกอบในโลกนี้เป็นอย่างไรบ้าง?」
【เมื่อท่านพบตัวเอก จึงจะมีการแจ้งเตือน】
「ไร้ประโยชน์」