พอโจวหยวนเฉาได้ยินคำพูดของโจวเหวินซานก็ชะงักไปทันที ควันบุหรี่สำลักลงคอจนไอค่อกแค่ก ใบหน้าแดงก่ำ
โจวเหวินซานรีบลุกขึ้นยืน ตบหลังโจวหยวนเฉาเบา ๆ «พ่อ ระวังหน่อยสิครับ ผมบอกแล้วไงว่าสูบบุหรี่ไม่มีประโยชน์ ดูสิ สำลักจนได้ ถ้าไม่ไหวก็เลิกสูบเถอะ ไม่อย่างนั้นบุหรี่ซองนี้ ให้ผมกับพี่ใหญ่ช่วยจัดการให้ก็ได้นะครับ»
«ไสหัวไป...»
โจวหยวนเฉาค่อยยังชั่วขึ้น แล้วปัดมือลูกชายคนเล็กออกอย่างหงุดหงิด
ถ้าแกไม่พูดอะไรน่าตกใจขนาดนั้น พ่อจะสำลักไหมล่ะ?
ยังคิดจะมาเอาบุหรี่พ่ออีกนะ ฝันไปเถอะ
โจวหยวนเฉาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดับบุหรี่ในมือแล้วหันไปมองโจวเหวินซาน «เหวินซาน เมื่อกี้แกหมายความว่ายังไง พ่อให้พวกแกสองคนไปเยียนจิงกับปู่ แล้วแกพูดถึงพ่อทำไม?»
โจวเหวินไห่ก็มองโจวเหวินซาน อยากรู้ว่าเขาจะตอบยังไง...
โจวเหวินซานกระแอมเบา ๆ แล้วพูดอย่างจริงจัง «พ่อครับ เพราะพ่อเหมาะที่สุด...»
โจวหยวนเฉาเริ่มสนใจ «งั้นลองพูดมาสิ พ่อเหมาะยังไง?»
โจวเหวินซานกระปรี้กระเปร่าขึ้น แล้วอธิบายความคิดของตัวเองอย่างละเอียด
«พ่อครับ พ่อเป็นลูกชายของปู่ สองพ่อลูกไม่ได้เจอกันมาตั้งหลายปี พอพ่อไปเยียนจิงแล้วก็จะได้อยู่กับปู่บ่อย ๆ ปู่เองก็คงดีใจ ผมเห็นว่าปู่ก็ทำใจทิ้งที่นี่ไปไม่ค่อยได้เหมือนกัน
อีกอย่าง ในเมื่อพ่อไปเยียนจิงแล้ว แม่ก็คงตามพ่อไปด้วย พอไปถึงที่นั่น แม่จะได้พักบ้าง อยู่ชนบทนี่เหนื่อยเกินไปจริง ๆ...»