“อิกริส พรุ่งนี้ก็วันแต่งงานของเราแล้ว ของขวัญแต่งงานที่คุณเตรียมให้ฉันยังไม่ให้ดูเลยนะ”
หญิงสาวผมยาวสีทองโผล่พรวดออกมาจากด้านหลังอิกริส น้ำเสียงขี้เล่น
อิกริสสะดุ้ง รีบซ่อนของตรงหน้าไว้ ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนโยนปนเอ็นดูว่า “ลี่เฟย่า นี่เป็นความลับ”
ลี่เฟย่าเริ่มคาดเดา “อิกริส คุณเคยบอกว่าฉันจะได้เป็นเจ้าของคฤหาสน์ หรือว่าคุณตั้งใจจะยกคฤหาสน์ทั้งหลังให้ฉัน?”
“ถึงจะดูเชยไปหน่อย แต่ถ้าเป็นของที่คุณให้ ฉันก็ต้องดีใจอยู่แล้ว”
“อิกริส จริง ๆ แล้วฉันก็เตรียมของขวัญเซอร์ไพรส์ไว้ให้คุณเหมือนกัน น่าตื่นเต้นจังเลย”
แววตาของอิกริสในภาพอ่อนโยนเหลือเกิน
หลังลี่เฟย่าจากไป อิกริสจึงหยิบรองเท้าแก้วที่เขาค่อย ๆ ลงมือประดิษฐ์ด้วยตัวเองออกมา
มือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยบาดแผล
พ่อบ้านยิ้มกล่าวว่า “นายท่าน คุณหนูลี่เฟย่าต้องชอบรองเท้าคู่นี้แน่นอนครับ”
บนใบหน้าของอิกริสมีเพียงรอยยิ้มบริสุทธิ์ จริงใจ และเปี่ยมด้วยความคาดหวัง
ภาพเปลี่ยนฉาก
อิกริสนอนจมกองเลือด หน้าอกถูกควักจนเป็นรูโหว่
ใบหน้าแสนหวานไร้เดียงสาของลี่เฟย่าเต็มไปด้วยความชั่วร้ายและประจบสอพลอ เธอประคองหัวใจแท้จริงของอิกริสไว้ แล้วมอบให้ชายอีกคน
“อาเทอร์แลน หัวใจดวงนี้คือหลักฐานว่าฉันรักคุณ”
“อิกริส ฉันกับอาแลนต์ไม่ได้เป็นลูกพี่ลูกน้องกันสักหน่อย ที่จริงเราก็แค่อยากได้คฤหาสน์ของคุณเท่านั้น พอคุณตาย ทุกอย่างก็จะเป็นของเรา ฮ่า ๆ ๆ!”
“ใครจะอยากได้รองเท้าห่วย ๆ ที่คุณทำกัน!”