ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ซูยวนก็ถูกดึงกลับสู่ความเป็นจริงด้วยการตกแต่งอพาร์ตเมนต์ที่คุ้นตา
เธอขยับคอเล็กน้อย
จู่ ๆ ซูยวนก็รู้สึกร้อนวูบที่กลางฝ่ามือ
ระบบ:【โฮสต์ เราหลอมตราประทับเข้าไปในฝ่ามือของโฮสต์แล้ว ต่อจากนี้โฮสต์ก็ใช้ได้โดยตรงเลยนะ!】
ดอกกุหลาบที่มีหนามสีดำโอบล้อมเบ่งบานอยู่กลางฝ่ามือขาวอมชมพู
ก่อนออกจากดันเจี้ยน ซูยวนกำชับฉินอวี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลังออกมาเขาจึงปิดปากสนิท ไม่เปิดเผยอะไรทั้งนั้น
เขารีบวิ่งมาหาเธอจนหอบแฮ่ก โดยไม่สนใจใครทั้งสิ้น
จากนั้นก็เคาะประตูอพาร์ตเมนต์ของซูยวน
“พี่ยวน วางใจได้เลย หลังผมตื่นขึ้นมาก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ!”
การปรากฏตัวของฉินอวี้ทำให้ฝ่ามือของซูยวนอุ่นขึ้นเล็กน้อย
นี่คือปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นเมื่อผู้ครอบครองตราประทับปรากฏตัวอยู่ใกล้เธอ
สุดท้ายซูยวนก็ทนคำขอร้องของฉินอวี้ไม่ไหว จึงประทับตราไว้บนไหล่ของเขาด้วย
“ไปกัน ไปที่ประชุม”
ฉินอวี้งุนงง “ไปที่ประชุมทำไมครับ?”
“เอาของไร้ประโยชน์ไปขาย”
ของที่ได้จากการประมูลมีมากเกินไป เครื่องรางผีระดับเอสกับระดับเอสเอสหลายชิ้นเธอก็ใช้ไม่ได้ แถมประสิทธิภาพยังธรรมดา เก็บไว้ก็เปลืองที่ สู้ขายให้สหพันธ์แล้วเอาของอย่างอื่นมาแลกยังดีกว่า
ใช่แล้ว
เลิกปิดบังแล้ว เลิกแสร้งทำแล้ว
ถึงยังไงเธอก็คงเป็นปลาเค็มที่อาศัยสหพันธ์เลี้ยงดูต่อไปไม่ได้แล้ว
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ใช้ชีวิตให้สุขสบายขึ้นหน่อยดีกว่า
ข้าวของกองหนึ่งถูกวางโครมลงบนโต๊ะ
ประธานสมัชชาเสิ่นตะลึง “ของพวกนี้พวกคุณได้มาจากในดันเจี้ยนทั้งหมดเลยเหรอ?”