ยามโพล้เพล้มาเยือน
ทั่วทั้งโรงเรียนถูกปกคลุมด้วยแสงสนธยาสีเหลืองอ่อน
เหล่านักเรียนเริ่มเคลื่อนไหวช้าลง ถึงขั้นหยุดนิ่งไป
มีเพียงผีร้ายระดับสูงบางตนเท่านั้นที่ยังเคลื่อนไหวได้ตามปกติ
ดวงตาของคุณครูซูกลับมาเป็นปกติ ความทรงจำของเธอก็กลับคืนสู่สภาพเดิมเช่นเดียวกับห้องเรียน ความทรงจำช่วงที่ทำร้ายนักเรียนของตัวเองถูกลบเลือนไปอย่างสมบูรณ์แบบ
“ฟ้ามืดแล้ว โรงเรียนกำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทรา”
“นักเรียนย้ายมาใหม่ทุกคน โปรดจำกฎหอพักให้ขึ้นใจ อย่าปลุกมันให้ตื่น” บนแก้มสีเทาซีดของคุณครูซูปรากฏรอยยิ้มแข็งทื่อ เธอยกนิ้วชี้แตะริมฝีปาก ทำท่าบอกให้เงียบ
“หัวหน้าห้องจะพาพวกคุณไปลงทะเบียนเข้าหอพัก”
“ขอให้ทุกคนโชคดี”
แสงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ทั่วทั้งโรงเรียนตกอยู่ในสภาพประหลาด
นักเรียนทุกคนยืนนิ่งอย่างเหม่อลอยอยู่ตามมุมต่าง ๆ ของโรงเรียน เปลือกตาของพวกเขาปรืออยู่ครึ่งหนึ่ง
เมื่อราตรีคืบคลานเข้ามา มองแวบแรกคงนึกว่าเป็นซากศพเดินได้ไร้วิญญาณ
หมอกสีเทาอ่อนลอยปกคลุมไปทั่ว
ทุกคนเดินตามหลังเจียงเยี่ยนอย่างหวาดหวั่น หมอกยิ่งหนาทึบขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนต่างกลัวว่าจะพลัดหลงจากกลุ่ม
เจียงเยี่ยนพาพวกเขามาหยุดหน้าตึกสองหลัง สูงหกชั้น ผนังปูด้วยอิฐสีเทาขาว
“ถึงแล้ว”
เขาหันกลับมา สายตาจับตำแหน่งซูยวนได้อย่างแม่นยำ “หอพักหญิงอยู่ทางขวา หอพักชายอยู่ทางซ้าย”
ระหว่างที่พูดกัน ป้ากลางคนคนหนึ่งถือหม้อไฟฟ้าเดินออกมาจากหอพักหญิง เปลือกตาหนาเตอะสีเหลืองหม่นขยับยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาไร้ชีวิตจ้องเขม็งมาที่ทุกคน