“งานศิลปะอันงดงาม ไม่ควรถูกทำให้แปดเปื้อนจริง ๆ”
ทันทีที่ประโยคนั้นจบลง ผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็ออกมาแสดงความคิดเห็นอีกครั้ง
【เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ผมก็ว่าแล้วว่าผีร้ายระดับอันตรายสูงสุดจะยอมทนอยู่กับมนุษย์ได้ยังไง ที่แท้ก็เห็นเธอเป็นของเล่นนี่เอง ในเมื่อเป็นของเล่น ก็ต้องมีวันที่หมดความสนใจ ถึงตอนนั้นเธอต้องตายแน่】
【น้องใหม่คนนี้มารยาจริง ๆ คนที่อยู่ตรงหน้าเธอคือผีร้ายระดับอันตรายสูงสุดนะ! แทบจะไม่ใช่คนด้วยซ้ำ ต่อให้เพศเป็นชาย แต่ทำตัวเสแสร้งแบบนี้ ผีก็ไม่ซื้อไปตลอดหรอก】
【แค่มีชีวิตรอดไปก่อนได้ก็พอแล้ว จะไปสนใจว่าคนอื่นใช้วิธีไหนทำไม ฉันว่านายอิจฉาที่เธอสวยมากกว่า】
บาดแผลบนลำคอของซูยวนเลือนหายไปในพริบตา เมื่ออิกริสแตะต้องมัน
ดวงตาของเธอเป็นประกาย คิดไม่ถึงเลยว่าผีร้ายจะมีความสามารถในการรักษาด้วย
“อิกริส เก่งจังเลย”
เสียงหวานนุ่มของเด็กสาวดังเข้าหู
อิกริสรู้สึกเพียงว่าเสียงนี้ไพเราะน่าฟัง อย่างไรเสีย ในโลกของผีร้ายก็ไม่มีเสียงที่เปี่ยมชีวิตชีวาเช่นนี้
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ของเล่น’ คนอื่น ๆ ก็พากันสงบลง
จริงด้วย ในสายตาของผีร้ายเหล่านี้ มนุษย์อย่างพวกเขาล้วนเป็นของเล่นแก้เบื่อ พอหมดความสนใจเมื่อไร ก็จะกลายเป็นอาหารของพวกมัน
สายตาหลายคู่จับจ้องซูยวน บ้างก็รอชมเรื่องสนุก บ้างก็เป็นห่วงและเสียดาย ทว่าเธอกลับไม่กังวลแม้แต่น้อย
ตราบใดที่ยังไม่ฆ่าเธอ ก็ถือว่ากำลังเกี้ยวพาราสีกันแล้วกัน
“ใจดีจังเลย”
ซูยวนกอดอีกฝ่ายแน่นกว่าเดิม ท่าทางราวกับฝากชีวิตไว้กับเขาอย่างหมดใจ
มุมปากของอิกริสโค้งขึ้น “ไซมอน เชิญแขกเข้าไปได้แล้ว”
“ส่วนเจ้าสาวของฉัน ฉันจะต้อนรับด้วยตัวเอง”
พ่อบ้านผีร้ายเผยรอยยิ้มเกินจริงอีกครั้ง มุมปากฉีกกว้างไปจนถึงข้างหู แขนยาวทั้งสองข้างวาดเป็นวงกลางอากาศ
“เพียะ-เพียะ-”
“แขกผู้มีเกียรติทั้งหลาย ในเมื่อแบ่งกลุ่มกันเรียบร้อยแล้ว ทุกท่านคงรอไม่ไหว เชิญทางนี้ครับ”
พ่อบ้านวางมือขวาบนไหล่ซ้าย ก่อนโค้งกายผายมือเชื้อเชิญ
หลังทุกคนทยอยเข้าไป เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นตรงทางเข้าคฤหาสน์ ไม่นานก็เงียบหายไป
เป็นเพื่อนร่วมทีมของผู้หญิงคนนั้นเมื่อครู่นี้เอง
ตามกฎแล้ว มีเพียงเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวที่เข้ามาพร้อมกันเท่านั้นจึงจะเข้าไปในคฤหาสน์ได้ มิฉะนั้นก็ไม่ใช่แขกของคฤหาสน์ และเมื่อไม่ใช่แขก ก็ย่อมเป็น—อาหาร
เหล่าคนรับใช้ชายของคฤหาสน์มีเลือดเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าและร่างกาย พวกมันยืนอยู่ตรงประตู ฉีกยิ้มชวนขนลุก
กลางโถงใหญ่มีโต๊ะยาวขนาดมหึมาตั้งอยู่ ไวน์องุ่นแกว่งไกวเบา ๆ อยู่ในแก้วก้านสูง ไก่อบเหลืองทองมันวาว ผลไม้ปลอดสารพิษสีสันสดใส...วางเต็มโต๊ะ
ทุกคนกลืนน้ำลายกันอึกใหญ่
ใบหน้าซีดขาวของพ่อบ้านเต็มไปด้วยรอยยิ้มชวนสยอง “อาหารเหล่านี้เป็นสิ่งที่คฤหาสน์จัดเตรียมไว้ให้ทุกท่านโดยเฉพาะ”
หลังดันเจี้ยนผีร้ายปรากฏขึ้น เงินก็เสื่อมค่า อาหารปนเปื้อน คนธรรมดาอย่างพวกเขาจึงแทบไม่มีโอกาสได้กินของดีเช่นนี้
“ดันเจี้ยนผีร้ายมีของกินของดื่มดี ๆ แบบนี้ด้วยหรือ! ถ้ารู้แต่แรก ฉันคงเข้ามาตั้งนานแล้ว!”
ชายหัวล้านหัวเราะเสียงดัง ก่อนเดินฉับ ๆ ไปนั่งที่โต๊ะ มือสกปรกคว้าขาไก่อบมันวาวจากจานหนึ่ง ฟันเหลืองโผล่พ้นริมฝีปาก เขาอ้าปากกัดลงไปอย่างไม่ลังเล
“อร่อย! อร่อยสุด ๆ!”
หญิงวัยกลางคนกลืนน้ำลาย อดใจไม่ไหวจึงยื่นมือออกไป ก่อนจะเริ่มกินอย่างตะกละตะกลามในวินาทีถัดมา
เมื่อมีคนเริ่มก่อน คนอื่น ๆ ก็พากันเข้าร่วม อย่างไรเสียก็ไม่มีใครรู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น กินให้อิ่มไว้ก่อนย่อมสำคัญกว่า
แม้คนส่วนใหญ่จะถูกอาหารเลิศรสดึงดูด แต่ก็ยังมีสายตาคู่หนึ่งเกาะติดซูยวนแน่นราวกับเมือก
เมื่อครู่นี้ซูยวนจงใจค้นความทรงจำของร่างเดิม ถึงนึกเรื่องของหลู่สวนออก
ตอนเจ้าของร่างเดิมเรียนมหาวิทยาลัย ดันเจี้ยนผีร้ายยังไม่ปรากฏ ตอนนั้นเธอยังเป็นคุณหนูตระกูลร่ำรวย ส่วนหลู่สวนเป็นเพียงนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดา เขาตามจีบเธอไม่สำเร็จ แถมยังเคยถูกเธอดูแคลนต่อหน้าคนอื่นอยู่หลายคำ
อ้อ มิน่าล่ะถึงเอาแต่จ้องไม่เลิก
น่าเสียดาย เธอไม่ตามใจเขาหรอก
“พี่คะ เขาจ้องหนูมานานแล้ว หรือว่าเขาชอบหนูคะ?” ซูยวนทำหน้าไร้เดียงสา เอียงศีรษะมองอิกริส
พอถูกจับได้ ใบหน้าของหลู่สวนก็แดงก่ำขึ้นทันที “ซูยวน เธอพูดเหลวไหลอะไร!”
“อ๊ะ!”
ซูยวนพุ่งเข้าไปซุกอกอิกริสที่อยู่ข้างกายตามสัญชาตญาณ มือทั้งสองข้างกำเสื้อเขาแน่น ฝังหน้าลงกับแผงอกเย็นเฉียบแข็งแกร่ง
“เขาเสียงดังมาก หนูกลัวจังเลย”
ร่างของอิกริสแข็งทื่อ เขาก้มตามองศีรษะเล็ก ๆ ที่มีผมฟูยุ่งอยู่ตรงหน้าอก
แสงเรืองรองสีฟ้าน้ำแข็งวูบไหว
อุ่นร้อนและเปี่ยมชีวิตชีวา
【ระดับความรู้สึกดี +5, ระดับความรู้สึกดีปัจจุบัน: 40】
【ความสามารถผีร้าย: หยั่งใจ, ความคืบหน้าในการปลดล็อก 40%!】
มีคนกำลังหมายตาของเล่นที่เป็นของเขา
สายลมเย็นยะเยือกสายหนึ่งหอบเอาแสงเรืองรองประหลาด พุ่งเข้าใส่หลู่สวนอย่างรุนแรง
“อ๊าก!—”
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น
หลู่สวนทรุดลงกับพื้น มือกุมตาซ้ายไว้ เลือดสีแดงสดทะลักออกมาตามง่ามนิ้วอย่างบ้าคลั่ง
กลิ่นเลือดทำให้เหล่าคนรับใช้ชายในโถงใหญ่เริ่มกระสับกระส่าย
เสียงของอิกริสเย็นเยียบ “กำลังหมายตาของของฉันอยู่หรือ?”
“มะ...ไม่ครับ!”
“ผมไม่กล้าหมายตาของของท่าน!”
หลู่สวนอ้าปากร้องขอชีวิตเสียงดัง
เขาไม่ได้ละเมิดกฎที่ทำให้ถึงตาย ต่อให้อีกฝ่ายเป็นผีร้ายระดับอันตรายสูงสุด ก็ไม่อาจเพิกเฉยต่อกฎได้ทั้งหมด
ซูยวนเบะปาก
ไม่ตาย ช่างน่าเสียดาย...
คนที่เอาแต่จ้องเธอและหาโอกาสแก้แค้นเช่นนี้ ก็ควรส่งเขาไปเกิดใหม่เสียให้สิ้นเรื่อง
เจ้าสาวของหลู่สวนเป็นหญิงสาวในชุดกระโปรงสีชมพู ตอนนี้เธอกำชายกระโปรงไว้แน่น คล้ายกำลังคิดว่าเหตุใดผู้ดูแลระดับอีคนหนึ่งถึงได้หมดสภาพเช่นนี้ ทั้งที่เมื่อครู่เธอยังภูมิใจที่ได้รับความสนใจจากผู้ดูแลระดับอีอยู่เลย
เทพในดันเจี้ยนระดับเอฟ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่มีทางเป็นหลู่สวนที่ตาบอดแน่
แต่เป็น...ผีร้ายระดับอันตรายสูงสุดที่อยู่ข้างซูยวนต่างหาก
เธอเดินเข้าไปหาซูยวนกับอิกริสโดยไม่สนใจอะไร น้ำเสียงสงบนิ่ง “ซูยวน?”
“ฉันรู้จักเธอด้วยเหรอ?” ซูยวนเริ่มหงุดหงิดไม่น้อย เพราะอีกฝ่ายขัดจังหวะที่เธอกำลังเกี้ยวพาราสีกับอิกริส
“ไม่รู้จัก แต่เธอจงใจให้เจ้าบ่าวของเธอทำให้เจ้าบ่าวของฉันตาบอด ทำให้โอกาสรอดของฉันลดลงอย่างมาก เพราะฉะนั้นเธอต้องคืนเจ้าบ่าวที่สมบูรณ์ให้ฉัน”
“ฉันจะแลกเจ้าบ่าวกับเธอ”
โหย่วหนิงพูดทีละคำด้วยสีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง
“เอาศีลธรรมมาบีบบังคับกันหรือ?” ซูยวนทำหน้าล้อเลียน แล้วยกนิ้วชี้ทำท่าหยอกล้อ “ไร้เดียงสาจังเลย”
ซูยวนคร้านจะสนใจเธออีก จึงคล้องแขนอิกริสแล้วเอ่ยอย่างออดอ้อน “พี่คะ หนูอยากนั่งด้วยกันกับพี่”
“อยากนั่งด้วยกันกับฉันหรือ?”
“แน่นอนค่ะ!” ซูยวนพยักหน้าแรง ๆ
เหล่าคนรับใช้ชายรอบข้างนับไม่ถ้วนต่างจับจ้องพวกเขา สายตาที่เคยกระจัดกระจายรวมเป็นจุดเดียว แม้พวกมันไม่แสดงท่าทีใด ๆ ผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็ยังมองเห็นความตกตะลึง หรือกระทั่งความหวาดกลัวบนใบหน้าของผีร้ายเหล่านั้น
อิกริสปรายตามองอย่างเย็นชา กวาดสายตาไปรอบหนึ่ง ทุกคนก็รีบก้มหน้าลงทันที
ซูยวนเกาะอิกริสไม่ปล่อย ราวกับเครื่องประดับรูปคน
“ไม่ได้”
“หนูจะนั่งด้วย!”
เสียงของเธอหวานนุ่ม เจือแววอ้อนวอน “พี่อยู่กินของอร่อยด้วยกันกับหนูไม่ได้จริง ๆ เหรอคะ?”
อิกริสจัดให้เธอนั่งลงด้วยตัวเอง ก่อนกดไหล่เธอไว้ “นั่งดี ๆ”
ซูยวนยังกอดคออิกริสแน่น ทำให้เขาจำต้องโน้มตัวก้มหน้ามองเธอ เธอมองใบหน้าขาวผ่องหล่อเหลาที่อยู่ใกล้จนขยายเต็มสายตา
อดใจไม่ไหว จึงยื่นหน้าไปจูบเขาหนึ่งที
อิกริสนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย แต่กลับตามใจและปล่อยให้เธอแสดงความสนิทสนม
ซูยวนทำหน้าเหมือนน้อยใจ “เราเป็นคู่หมั้นกัน ทำไมถึงนั่งด้วยกันไม่ได้คะ? ถ้าไม่มีพี่ หนูก็กินไม่ลง”
【ระดับความรู้สึกดี +10!】