“เกิดอะไรขึ้น? ภารกิจเสร็จหมดแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมผู้เล่นพวกนี้ยังอยู่ในดันเจี้ยนอีก”
“นั่นสิ”
“ไลฟ์สดผีร้ายค้างหรือเปล่า?”
ผู้คนที่กำลังรับชมไลฟ์สดอยู่ในร้านกาแฟต่างเริ่มพูดคุยกัน
ข้อความในห้องไลฟ์สดเริ่มเลื่อนผ่านหน้าจอ:
【ออกจากเขตล่มสลายมาแล้ว ทำไมหน้าสรุปผลยังไม่ปรากฏอีกล่ะ?】
【แปลกจัง หรือว่ายังออกจากเขตล่มสลายมาไม่สำเร็จ ภารกิจเลยยังไม่ถูกตัดสินว่าเสร็จสิ้น?】
ผู้เล่นในตู้โดยสารต่างตกอยู่ในความหวาดกลัว
เมื่อครู่พวกเขาได้รับแจ้งว่าภารกิจเสร็จสิ้นแล้วอย่างชัดเจน ทั้งยังอยู่ระหว่างถูกส่งออกจากดันเจี้ยน เหตุใดจู่ ๆ ทุกอย่างถึงหยุดลง!
เขตวีไอพี
ผีร้ายหลายตนพากันวิ่งหนีออกไปอย่างกับหนีตาย
ไม่นานก็เหลือเพียงซูยวนกับอีกสองคน
เสียงแจ้งเตือนของระบบยังคงดังต่อเนื่อง：【โฮสต์ หากไม่สามารถออกจากดันเจี้ยนได้ภายใน 1 นาที ช่องทางเคลื่อนย้ายจะปิดลงทันที!】
ส่วนช่องทางจะเปิดอีกครั้งเมื่อใด ไม่มีใครรู้
สีหน้าซูยวนไม่สู้ดีนัก เธอสลัดมือเผยเจาออก ก่อนจะลุกขึ้นยืนและเปิดเขตแดนในชั่วพริบตา
“เผยเจา คุณบ้าไปแล้วหรือไง? จะทำให้คนพวกนั้นในเมืองปั๋วไห่กลายเป็นสัตว์ประหลาดกันหมดหรือไง?”
เผยเจาสะดุ้งราวกับถูกเข็มทิ่ม เขาเบือนหน้าเล็กน้อย แต่ยังคงดื้อรั้น “ผมแค่อยากให้คุณอยู่ต่อ”
“แต่คุณหลอกฉัน ทำไมต้องหลอกฉันด้วย?”
“ฉันเกลียดการหลอกลวง เกลียดคำโกหกทุกอย่าง!”
เผยเจาคำรามลั่น ก่อนยกมือขึ้นปิดหน้า น้ำตาไหลอาบแก้มบนใบหน้าเย็นชา
“ที่รัก อย่าไปได้ไหม?”
“อย่าทิ้งผมไว้ ผมไม่อยาก...อยู่คนเดียว”