“เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ เป็นอย่างที่คิด!”
“โฮกกก—”
ดวงตาของ “อันยา” เต็มไปด้วยความโลภและความปรารถนา “เทพ... เป็นเทพ!”
พลังที่ปะทุขึ้นจากร่างของซูยวนพลันทำให้ฉินอวี่กับอันหลานรับรู้ได้เช่นกัน
พลังระดับนี้ไม่ใช่พลังของผู้มีความสามารถระดับเอสแน่นอน อย่างน้อยก็ต้องระดับเอสเอส!
แต่ประเด็นสำคัญคือ เธอได้พลังใหม่มาจากไหนกัน?!
อันหลานเลียริมฝีปากสีแดง กลืนเม็ดเลือดลงคอ แล้วเอ่ยชมอย่างหาได้ยากว่า “ไม่เบานี่ เรียนรู้ที่จะซ่อนพลังแล้วด้วย”
เดิมทีเธอไม่พอใจที่ซูยวนซึ่งเป็นผู้เข้าร่วมภารกิจหน้าใหม่มาด้วย ถึงขั้นเคยคิดว่าซูยวนก็เหมือนผู้หญิงพวกนั้นที่อยากอาศัยจี้หลิ่นเป็นที่พึ่ง
ตอนนี้ดูท่า เธอคงตัดสินผิดไปเอง
ซูยวนมีคุณสมบัติพอจะเป็นคู่แข่งของเธอ!
ฉินอวี่ยิ่งคาดไม่ถึง “ผู้มีพลังสอง... สองอย่างงั้นเหรอ?!”
เป็นไปได้ด้วยเหรอ?
คนคนหนึ่งจะได้รับพรจากพลังผีร้ายได้เพียงครั้งเดียว พลังที่ได้รับมานั้นต้องเข้ากับร่างกาย หากโชคดีหรือเข้ากันได้อย่างยิ่งจนยีนในร่างกายเปลี่ยนแปลง ก็จะให้กำเนิดเครื่องรางผีคู่กาย
แต่ไม่เคยมีใครบอกว่าคนคนหนึ่งจะมีพลังสองอย่างได้!
จู่ ๆ ฉินอวี่ก็นึกถึงตอนก่อนหน้านี้ที่ซูยวนพูดพล่อย ๆ ว่าพลังของตัวเองกลายพันธุ์ จึงมองเห็นพลังผีร้ายได้
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจเขา
ฉินอวี่นึกขำตัวเองที่ก่อนหน้านี้เชื่อสนิทใจ “กลายพันธุ์บ้าอะไรล่ะ คุณหนูตัวน้อย โกหกทั้งทีไม่คิดร่างบทหน่อยหรือไง!”
ข้อมือของซูยวนพลิกไหว มีดแล่เนื้อแทงเข้าปาก “อันยา” อย่างแม่นยำ
ใช้ถนัดกว่าปืนของจี้หลิ่นหมอนั่นจริง ๆ
เธอยิงปืนไม่เก่ง แต่ใช้มีดเก่งนี่นา เธอเกิดมาเพื่อจับมีดโดยแท้