“พี่ยวน หนูดีใจจังที่พี่ไม่เป็นอะไร หนูรู้อยู่แล้วว่าพี่ต้องปลอดภัย”
ฉินอวี้ตาแดงก่ำแทบจะร้องไห้ “โชคดีที่สัตว์ประหลาดไม่ทำร้ายคนที่หลับอยู่ แต่ก็โทษหนูเองที่เมื่อคืนหลับลึกเกินไป ไม่อย่างนั้นหนูคงปีนหน้าต่างไปช่วยพี่แล้ว!”
โต้วโต้วสีหน้าอิดโรย พิงอยู่ข้างอาชังอย่างหงอยเหงา “พี่ซูยวน อรุณสวัสดิ์ครับ”
“ที่โหย่วหนิงพูดหมายความว่าอะไร พี่เถา...” อาชังดึงโต้วโต้วให้ถอยไปอยู่ด้านหลังเล็กน้อย
ซูยวนหาวหวอด ก่อนส่ายหน้า “ไม่รู้สิ แต่ฉันแนะนำว่าอย่าเข้าไปทักเลย”
“เพราะว่า...คนที่ตายไปแล้ว ร่างกายจะถูกผีร้ายเข้าครอบครอง”
“พี่เถาคนนี้ อาจไม่ใช่พี่เถาก็ได้นะ”
น้ำเสียงอ่อนโยนแท้ ๆ ทว่าคำพูดกลับชวนให้คนฟังขนลุก
ซูยวนเริ่มเดินเอื่อย ๆ ไปยังห้องเรียน
ง่วงจัง ตอนนี้เธอแค่อยากฟุบหน้าพักผ่อนบนโต๊ะให้เต็มที่
เกลียดการนอนไม่พอที่สุด
ถ้านอนไม่ดี ก็จะไม่มีแรง พอไม่มีแรง ตอนสังหารซอมบี้ก็ชกทีเดียวให้หัวระเบิดไม่ได้
【อัปเกรดระบบเสร็จสิ้น!】
【ตรวจพบคลื่นพลังผีร้ายผิดปกติรอบตัวโฮสต์】
“พูดอะไรไร้สาระ ที่นี่มีผีร้ายอยู่ทุกหนแห่ง ถ้าไม่มีคลื่นพลังต่างหากถึงจะแปลก”
อัปเกรดทั้งที สมองพังตามไปด้วยหรือไง
ระบบกระทืบเท้าด้วยความโมโห 【ที่ระบบพูดถึงคือคลื่นพลังที่ไม่ปกติ คลื่นพลังผีร้ายบนตัวมนุษย์ต่างหาก!】
“โหย่วหนิงเหรอ?”
ระบบตะลึง 【โฮสต์รู้ได้ยังไง?】
ซูยวนนึกถึงสุภาพบุรุษผู้อ่อนโยนคนนั้น “อิกริสบอกฉัน”
รองเท้าส้นสูงคู่นั้นต่อต้านการเข้าใกล้ของโหย่วหนิงโดยสัญชาตญาณ