พื้นดินชื้นแฉะ ดูออกว่าหมู่บ้านนี้ไม่ขาดแคลนน้ำ
แต่ที่น่าแปลกคือหน้าบ้านทุกหลังกลับมีบ่อน้ำบ่อหนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำสีเขียว
เมื่อคนในหมู่บ้านเห็นคนนอกเข้ามา ดวงตาของพวกเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทีละคน
ตอนเดินผ่านบ้านหลังหนึ่งซึ่งไม่ได้ปิดประตู ซูยวนได้ยินเสียงด่าทอดังมาจากด้านใน
“ไอ้หมูโสโครก! ใครอนุญาตให้แกออกมา ถ้ากล้าก่อเรื่อง ฉันจะหักขาแกเสีย!”
“แต่งงาน แต่งงาน หนูก็อยากแต่ง หนูก็เป็นเจ้าสาวเหมือนกัน—”
“อย่า อย่าตีหนู! หนูไม่ออกไป หนูไม่ออกไป!”
“ปัง!”
ชายหน้าตาดุดันปิดประตูลง ก่อนเดินออกมาแล้วจ้องหญิงชรา “ยายหม่า มีคนหน้าใหม่มาอีกแล้วหรือ?”
“ไป ๆ อย่าพูดเหลวไหล ดูแลสะใภ้บ้านแกให้ดีเถอะ”
ชายคนนั้นลูบคางแล้วแสยะยิ้มให้ซูยวน “สาวน้อย งานแต่งในหมู่บ้านเราครึกครื้นเชียวล่ะ เธอมาถูกเวลาแล้ว”
ซูยวนไม่พูดอะไร ยังคงเดินตามหญิงชราต่อไป
ดูเหมือนหญิงชราจะยังติดใจเรื่องเมื่อครู่ นางยิ้มพลางกล่าวว่า “ในหมู่บ้านเรามีแค่บ้านฉันที่เป็นครอบครัวเจ้าที่ดิน มีเงินมีทอง ทั้งหมู่บ้านมีเพียงซิ่วเหอของฉันคนเดียวที่เคยเปิดหูเปิดตาและได้เข้าเรียนหนังสือ”
“ถ้ามีคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงมาล่วงเกินคุณ ก็อย่าถือสาเลยนะ”
คำพูดของหญิงชราฟังดูคร่ำครึอยู่บ้าง
“คุณเป็นแขกคนสำคัญที่บ้านเราเชิญมา ไม่มีใครกล้าเสียมารยาทกับคุณหรอก”
จู่ ๆ นางก็ยกมือชี้ไปยังบ้านหลังใหญ่ที่สุดตรงหน้า
มองดูแล้วมีกลิ่นอายโบราณ คล้ายคฤหาสน์หลังใหญ่