ซูยวนรีบยกมือปิดปาก แล้วเหลือบมองอย่างระแวดระวังว่าโจวซื่อกลับมาด้วยหรือไม่
เธอส่งสายตาเตือน «ถ้าแกกล้าบอกคนอื่นว่าฉันเคยใช้ชื่ออะไรบนเน็ต ฉันตัดเพื่อนกับแกแน่!»
โจวซื่อสูดกลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวซูยวน แล้วจงใจแกล้งเธอ «ฉันจะเรียก»
«ชื่อเพราะขนาดนี้ ทำไมจะเรียกไม่ได้ล่ะ?»
«ยังไงเธอก็ไม่ยอมให้ฉันเรียกว่าตัวเล็กอยู่แล้ว ฉันก็แค่คิดว่าเจ้ากระต่าย—»
«หุบปาก!» ซูยวนรีบยกมือปิดปากเขาอีกครั้ง
จี้หลิ่นปรากฏตัวตรงประตู ในดวงตาสะท้อนภาพท่าทางสนิทสนมของทั้งสอง
โจวซื่อจงใจโน้มศีรษะเข้าไปใกล้ซูยวน สีหน้าท้าทาย
«พวกคุณกำลังทำอะไรกัน?» จี้หลิ่นถาม
ซูยวนยิ้มแห้ง ๆ «ไม่มีอะไรค่ะ โจวซื่อเอาเค้กมาให้ ฉันกำลังจะชวนเขาเข้ามานั่งข้างใน»
อาคารชุดหนึ่งมีสองยูนิต ซ้ายขวาฝั่งละยูนิต ส่วนตรงกลางเป็นโถงทางเข้า
แสงไฟสีเหลืองนวลตกกระทบเส้นผมสีดำของจี้หลิ่น เงาสีเทาอ่อนบดบังประกายในดวงตา
พอโจวซื่อได้ยินว่าตัวเองเข้าไปนั่งได้ ก็พลันสดชื่นขึ้นมาทันที
เขาหลุดจากการยึดเหนี่ยวของซูยวนได้อย่างง่ายดาย ร่างสูงเกือบร้อยแปดสิบเซนติเมตรบดบังแสงตรงหน้าเธอจนหมด «ขอโทษนะหัวหน้าหน่วยฉี ฉันยืนขวางประตูบ้านคุณอยู่»
ขมับซูยวนเต้นตุบ ๆ เธอเปิดประตูแล้วลากเจ้าหนุ่มขี้อวดอย่างโจวซื่อยัดเข้าไปในบ้าน
โจวซื่อล้วงมือข้างหนึ่งใส่กระเป๋า ทำหน้าหยิ่งผยอง «ตัวเล็ก ไม่ต้องรีบร้อนสิ»
«คืนนี้ฉันว่าง อยู่เป็นเพื่อนได้ทั้งคืน อยากทำอะไรก็ทำ»
ซูยวนยกขาเตะเขา «เข้าไปเลย!»
เธอหันกลับไปอย่างรวดเร็ว «หัวหน้าหน่วย ราตรีสวัสดิ์ค่ะ»