ผู้จัดการแผนกห้องพักค่อนข้างประหลาดใจ
ผีร้ายน้อยตนนี้ยังฉลาดอยู่บ้าง
ถึงจะเป็นแค่เศษเนื้อชิ้นเล็ก ๆ ก็ยังนับว่าเป็นเนื้อ
ยิ่งไปกว่านั้น ผีร้ายระดับบีตนนี้อดใจไม่กิน แสดงว่าควบคุมความอยากในใจไว้ได้
เป็นเด็กที่รู้ความดี
“ฉันไม่เอาของเธอไปฟรี ๆ ฟังนะ หลังพักกลางวันจะเป็นเกมชายหาด”
“งานคุมเกมยกให้เธอ”
ทันทีที่สิ้นเสียง ผีร้ายหลายตนก็เผยสีหน้าอิจฉา
งานคุมเกมเชียวนะ นั่นเป็นงานที่ได้ผลประโยชน์งามที่สุด แถมยังสบายอีกด้วย
รู้อย่างนี้พวกเขาก็ไม่ตะกละเสียก็ดี จะได้เก็บไว้ติดสินบนผู้จัดการ
แต่พอเห็นเนื้อสด ๆ พวกเขาก็อดใจไม่ไหว อยากเขมือบลงไปในคำเดียว
ฮือ ๆ—
เป็นผีร้ายเหมือนกันแท้ ๆ ทำไมถึงต่างกันขนาดนี้นะ
ซูยวนพยักหน้าอย่างว่าง่าย หลังผู้จัดการแผนกห้องพักเดินจากไป คนอื่น ๆ ต่างมองเธอด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร
“พี่ ๆ คะ งานคุมเกมคืออะไรเหรอ?”
“หึ”
ผีร้ายหญิงที่ลูกตาห้อยอยู่นอกเบ้าส่งเสียงเยาะ ก่อนเอ่ยว่า “ได้ประโยชน์แล้วยังทำเป็นไม่รู้เรื่องอีก”
“งานคุมเกมก็แค่นั่งมองอยู่ตรงนั้น คอยดูแลทั้งผู้เล่นและพนักงาน”
“ผีร้ายระดับเอพวกนั้นชอบหาประโยชน์จากเกมอยู่เสมอ เพื่อไม่ให้ถูกจับได้ พวกมันก็ต้องติดสินบนเธอบ้างแหละ”
เท่ากับนั่งเฉย ๆ ก็ได้กินเนื้อฟรี
ใครมาลานล่าก็หวังจะได้กิน ได้ดื่ม โดยไม่ต้องเสียเงินทั้งนั้น
“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง พี่ ๆ คะ หนูกินไม่เก่ง ตอนกลับมาคงเหลืออีกเยอะ พี่ ๆ ใช้แต้มผลงานซื้อได้นะคะ”
“ถูกมากเลยค่ะ”