ภายในลิฟต์ของอาคารสหพันธ์
ซูยวนยกมือกดปุ่มชั้นหนึ่ง
ระบบ：【หนีหัวซุกหัวซุนแบบนี้ ไม่สมกับบุคลิกของโฮสต์เลยสักนิด!】
“หุบปาก”
ขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิด มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาขวาง เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าซูยวน
จี้หลิ่นเหลือบมองเธอ ก่อนก้าวขายาวเข้ามาในลิฟต์ แล้วยืนเยื้องไปด้านหลังข้างตัวซูยวน
“ที่พูดกับประธานสมัชชาเมื่อครู่นี้ เป็นเรื่องจริงหรือ?” เขาถาม
ซูยวนพยักหน้า “แน่นอน”
เธอคงบอกไม่ได้ว่าตัวเองได้รับความสามารถบางส่วนของดันเจี้ยนมา จึงได้แต่บอกว่าเธอทำตามความปรารถนาของพวกผีร้ายในดันเจี้ยน หรือช่วยเติมเต็มความเสียใจของพวกมัน
ท่าทีที่เหมือนคาดเดาเช่นนี้ทำให้ประธานสมัชชาเสิ่นไม่สงสัยอะไรเลย
จี้หลิ่นจ้องติ่งหูของเธอ “พอออกจากดันเจี้ยนแล้ว การฝึกจะกลับมาเริ่มใหม่”
“ฉันจะเป็นคนฝึกเธอด้วยตัวเองเหมือนเดิม”
ซูยวน: ?
“ฉันคัดค้าน!”
เธอหันไปมองเขาอย่างหยั่งเชิง “ตอนนี้ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเข้าเรียนแล้วใช่ไหม?”
“ฉันเสนอให้ยกเว้นการฝึกอบรมเจ้าหน้าที่ใหม่ของฉัน”
“ข้อเสนอดี แต่ไม่รับไว้พิจารณา”
—
ปราสาทโบราณสไตล์โกธิกอันโอ่อ่าตระหง่าน รายล้อมด้วยลมหนาวเย็นที่หวีดหวิวราวเสียงผีร้ายกรีดร้อง
กระเบื้องสีสันสดใสหักเหแสงสลัวเข้ามาเป็นจุด ๆ เติมสีสันให้โถงมืดมนมีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย
ประตูใหญ่ค่อย ๆ เปิดออก
“อ้าว นี่ไม่ใช่ท่านวาวา ผู้ติดตามคนสนิทของผู้นำเราหรอกหรือ?”
“ทำไมถึงบาดเจ็บไปทั้งตัวแบบนี้ล่ะ?”
ชายผู้พูดมีร่างกำยำสูงใหญ่ แขนขาเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็น เขากอดดาบเหล็กดำไว้ในอ้อมแขน พลางหัวเราะเยาะ