ซูยวนรู้จักซ่งสือซิวดี ลึก ๆ ในใจเขามีเงาของหญิงที่เคยกักขังเขาคนนั้นอยู่
แต่ตอนนี้เขากำลังข่มความยึดติดของตัวเองไว้อย่างสุดกำลัง ควบคุมไม่ให้ตัวเองกลายเป็นปีศาจแบบหญิงที่เคยกักขังเขาในอดีต
“แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าฉันกับเคลอสแค่บังเอิญเจอกัน?”
ซูยวนตั้งใจพูดแบบนั้น เธอแค่อยากยั่วโมโหซ่งสือซิว ดูว่าเขาจะควบคุมตัวเองได้ถึงขั้นไหน
เป็นอย่างที่คิด พอได้ยินคำพูดนี้ ลมหายใจของเขาก็หนักหน่วงขึ้นทันที
ดวงตาคู่นั้นมืดหม่นจนน่าหวาดหวั่น
“อายวน ผมไม่ชอบล้อเล่น”
ซูยวนนั่งอยู่บนโซฟา มองซ่งสือซิวที่อยู่บนพื้นจากเบื้องสูง ก่อนใช้ฝ่าเท้าแตะลงบนอกเขาเบา ๆ
“ฉันไม่เคยล้อเล่น”
ร่างของซ่งสือซิวสั่นสะท้านอย่างรุนแรง หลังผ่านไปนาน เขาก็เผยแววตาลึกล้ำราวหมาป่าตอนออกล่า
“งั้นก็วัดกันด้วยความสามารถ ดูว่าใครเหมาะจะอยู่ข้างคุณที่สุด”
“ก๊อก ๆ —”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ซูยวนอดหัวเราะออกมาไม่ได้
ฉากนี้ช่างคุ้นตาเหลือเกิน
เธอเตะซ่งสือซิวทีหนึ่ง “ไปเปิดประตู”
ซ่งสือซิวลุกขึ้นไปเปิดประตู คอเสื้อผ้าไหมสีดำแหวกออกเล็กน้อย ท่าทางชวนให้คิดไปต่าง ๆ นานา
ทันทีที่ประตูเปิดออก ราวกับมีกระจกบานหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า
โจวซื่อสวมเสื้อเชิ้ตคอวีผ้าไหมสีดำ มือประคองช่อดอกไม้ไว้
เขาลังเลอยู่หน้าประตูเป็นนาน สุดท้ายก็ยังเคาะประตูจนได้
ตั้งแต่โตมา เขาไม่เคยใส่ใจใครขนาดนี้มาก่อน คนเดียวที่ทำให้เป็นแบบนี้ก็มีแค่เจ้าตัวเล็กนั่น