เสียงสะท้อนก้องไปทั่วผืนป่าอันเงียบงัน
ฝูงนกกางเขนสีดำโบยบินว่อนบนท้องฟ้า แสงตะวันเล็ดลอดลงมาเล็กน้อย ตกกระทบลงบนเรือนผมของซูยวน
“ฉันจะนับถึงสาม”
“สาม...”
จี้ชวนยืนอยู่ในความมืด แววตาเปี่ยมความอาลัย “ที่รัก”
“ไม่ได้เจอกันตั้งนาน—”
“ปัง!”
ซูยวนพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว ต่อยเข้าที่หน้าท้องของจี้ชวนเต็มแรง
จี้ชวนครางในลำคอ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเผยรอยยิ้มสดใส “ที่รัก เจ็บจังเลย”
เขากุมมือซูยวนไว้ พลางลูบคลำซ้ำไปซ้ำมา จากนั้นก็ยกมือของเธอขึ้นแนบใบหน้า สัมผัสไออุ่นจากฝ่ามือ
“ที่รัก ผมคิดถึงคุณมาก”
ซูยวนฉวยโอกาสตบหน้าเขาเต็มแรง
ศีรษะของจี้ชวนสะบัดไปด้านหนึ่ง เขาเลียคราบคาวเลือดตรงมุมปาก ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายจนน่าหวาดหวั่น
“ที่รัก เจ็บมือหรือเปล่า?”
“โทษผมเองที่ทำให้ที่รักโกรธ”
“ที่รักฉลาดจริง ๆ แค่มองแวบเดียวก็จำผมได้แล้ว นั่นแปลว่าในใจที่รัก ผมไม่เหมือนใครใช่ไหม?”
ซูยวนคลึงข้อมือ ความหงุดหงิดที่ผุดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุพลันจางลงไปไม่น้อย
“เลิกเสแสร้งได้แล้ว”
“เข้ามานี่”
จี้ชวนทำสีหน้าเชื่อฟัง ก่อนขยับใบหน้าเข้ามาใกล้อีกครั้ง “ที่รัก?”
“เขตโลจิสติกส์เล็งเป้ามาที่ฉันหรือ?”
“เปล่า!”
จี้ชวนรีบอธิบาย “ผมจะทำให้ที่รักบาดเจ็บได้ยังไง เป็นความผิดผมเองที่ไม่รู้ล่วงหน้าว่าเป็นที่รัก”
“แต่ว่า...”
สีหน้าเขายังคงเชื่อฟัง ทว่าดวงตากลับมืดมน “ผมตามหาที่รักมาตั้งนาน”
“ต้องเป็นผู้ชายเถื่อนข้างนอกนั่นแหละที่แย่งที่รักไป ผู้ชายเลว ๆ พวกนั้นสมควรตายให้หมด”