จี้หลิ่นเห็นขบวนรถแยกออกจากกันผ่านกระจกมองหลัง จึงส่งสัญญาณให้ฉินอวี่จอดรถรอ
“เกิดอะไรขึ้น? จู่ ๆ ก็จอดโดยไม่บอกกันก่อน หรือว่าเกิดเรื่อง?” ฉินอวี่ถาม
อันหลานยิ้มพลางเอ่ย “แถมยังให้สองคนนั้นลงจากรถด้วย”
เธอไม่ได้พูดตรง ๆ แต่ความหมายแฝงชัดเจน
“ได้ยินมานานแล้วว่าศาสตราจารย์ซ่งแห่งสำนักปรุงยาเป็นบุคลากรที่สหพันธ์ปรารถนาตัวมาโดยตลอด น่าเสียดายที่เจ้าตัวไม่ยอมมานครจิงเสียที ตอนนี้ตอบรับคำเชิญของสหพันธ์ ก็เพื่อซูยวน”
“ตอนแรกฉันยังนึกว่าเป็นแค่เรื่องล้อเล่น แต่ดูตอนนี้แล้ว ท่าทางจะจริงอยู่ไม่น้อย”
ริมฝีปากบางของจี้หลิ่นเม้มเป็นเส้นตรง สายตาเบนหนีไปทางอื่น
เขาใส่ใจซูยวนมากเกินไปจริง ๆ
บนรถ
“กลับเป็นปกติแล้วใช่ไหม?” ซูยวนนวดข้อมือ ก่อนเตือนว่า “ห้ามพูดเรื่องความสัมพันธ์ของเราเหลวไหลอีก”
“ลงไปอธิบายให้พวกเขาฟังให้ชัดเจน”
“เจ็บมือหรือเปล่า?” ซ่งสือซิวถาม
ซูยวน: ?
ตกลงเขาฟังที่เธอพูดอยู่หรือเปล่า?
“แบบนี้จะไม่ค่อยดีหรือเปล่า?” เติ้งเคอขยับเข้าไปถามซุนเจีย
“ถึงอย่างไรก็กำลังปฏิบัติภารกิจอยู่ ทำแบบนี้...”
ซุนเจียถลึงตามองเขา “คู่หมั้นที่ไม่ได้เจอกันตั้งนาน จะไม่ดีตรงไหน? ไม่เข้าใจก็อย่ามายุ่ง!”
ประตูรถเปิดออกกะทันหัน
ทั้งสองคนหันกลับไปพร้อมกัน
ต่างเบิกตาโตยิ่งกว่าอีกฝ่าย
ซุนเจียชี้ไปทางนั้น อ้าปากค้างอยู่นานก็ไม่กล้าพูด
ศาสตราจารย์ซ่งผู้ยิ่งใหญ่ของพวกเขา ใบหน้าทั้งสองข้างบวมช้ำเล็กน้อย แต่ยังยิ้มอยู่!
“ศะ...ศาสตราจารย์ซ่ง”
ทั้งสองร้องเรียกพร้อมกัน
ซ่งสือซิวชี้ไปยังเบาะหลัง แล้วบอกซุนเจียว่า “เธอไปนั่งเบาะหลังเถอะ”