“ซี๊ด เจ็บ ๆ”
เมื่อลืมตาขึ้น นางก็เห็นซู ลี่ไป๋กำลังกอดนางแล้วกัดแทะราวกับสุนัข
ซูยวนผลักเขาออกไปเต็มฝ่ามือ “นายเป็นหมาบ้าหรือไง?”
นางก้มมองกระดูกไหปลาร้าของตัวเอง เลือดสีแดงสดซึมออกมาเป็นหยด ๆ ไหลลงมาเป็นสาย
ซู ลี่ไป๋เลียเลือดสีแดงบนริมฝีปาก กลืนลงท้อง
กระดุมคอเสื้อของเขาคลายออก เผยให้เห็นแผงอกเล็กน้อย มือทั้งสองยันพื้นประคองตัวนั่งอยู่กับพื้น ช่าง... เอ่อ น่าดูเสียจริง
“หวานมาก”
ซูยวนดึงคอเสื้อให้เข้าที่ “ลงโทษเสร็จแล้วหรือยัง?”
“จะไป หรือจะกินฉัน?”
“ขอร้องล่ะ เจ้านาย อย่าหลอกผมอีกเลย ผมไม่ชอบ” บนใบหน้าขาวผ่องของซู ลี่ไป๋มีหยาดน้ำตาใสแวววาวเกาะอยู่
ซูยวนตกตะลึงที่ตัวเองมองเห็นความงดงามน่าเวทนาในตัวผีร้ายตนหนึ่ง จู่ ๆ ก็รู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย
นางเผลอคิดจะอธิบายให้ตัวเองฟัง ไม่อย่างนั้นคงดูราวกับเป็นตัวร้ายที่รังแกคนอื่น
“ตอนนั้นถ้าฉันไม่ทำแบบนั้น ป่านนี้คงถูกผีร้ายตัวไหนสักตัวจับกินไปแล้ว แต่ทั้งหมดที่ทำก็เพื่อ...” นาย
ซูยวนยังพูดไม่ทันจบ ผีร้ายตนนั้นก็วางศีรษะลงบนตักนางแล้ว
“จริงเหรอ?”
ซูยวน: ?
อ้อ นึกออกแล้ว
ซูยวนยื่นมือไปลูบศีรษะเขา “จริงสิ ไม่อย่างนั้นฉันจะซื้อโรงประมูลให้ทำไม แล้วจะยอมจ่ายเงินก้อนโตไถ่ตัวนายทำไม?”
นางพูดคำหวานหลอกผีได้หน้าตาเฉย ไม่ติดขัดแม้แต่น้อย คิดอะไรได้ก็พูดออกมาเลย
“ทั้งหมดนี่ก็เพื่อหวังในตัวนาย!”
“งั้นพิสูจน์ให้ผมเห็นสิ” ซู ลี่ไป๋เงยหน้าขึ้น จ้องจะให้นางพิสูจน์อย่างแทบจะเสียสติ
ซูยวนใช้ปลายนิ้วเรียวขาวอมชมพูเชยคางเขาขึ้น “หลับตาสิ”