“ศาสตราจารย์ซ่ง”
ผู้คนจากสำนักปรุงยาต่างเคารพซ่งสือซิวอย่างยิ่ง
ซ่งสือซิวพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนสวมชุดป้องกันแล้วเข้าไปในห้องทดลอง
ประตูบานหนาหนักของห้องทดลองปิดลง
ผู้ฝึกทั้งสองคนที่อยู่ด้านนอกต่างถอนหายใจโล่งอก
“ทำไมรู้สึกว่าศาสตราจารย์ซ่งดูไม่ค่อยพอใจเลย”
คนข้าง ๆ แย้งว่า “ศาสตราจารย์ซ่งเพิ่งคิดค้นน้ำยาชำระล้างระดับสูงที่มีประสิทธิภาพเต็มร้อย ตอนนี้ก็เป็นศาสตราจารย์พิเศษของสำนักงานใหญ่สหพันธ์แล้ว จะมีเรื่องอะไรให้ไม่พอใจได้ล่ะ”
อีกฝ่ายทำสีหน้าลึกลับ “ไม่หรอก ต้องมีเรื่องอะไรแน่ ๆ”
ทั้งสองคนพูดกันคนละประโยค
ไม่นานนัก ประตูห้องทดลองก็เปิดออกอีกครั้ง
ทั้งคู่ดูเหมือนไม่คิดว่าซ่งสือซิวจะออกมาเร็วขนาดนี้
“ศาสตราจารย์ซ่ง มีอะไรติดขัดในการวิจัยหรือครับ?”
ตั้งแต่ซ่งสือซิวมาถึงสำนักงานใหญ่สหพันธ์ เขาก็ทุ่มเทให้กับการวิจัยโดยไม่หยุดพักเลยสักนาที ไม่เคยออกจากห้องทดลองภายในเวลาอันสั้นเช่นนี้มาก่อน
ซ่งสือซิวถือขวดยาสีส้มอ่อนอยู่ในมือ แล้วปิดฝาอย่างระมัดระวัง “เอายาขวดนี้ไปส่งให้เจ้าหน้าที่ซูยวน”
“ฝากบอกเธอด้วยว่า ผมรอเธอกลับบ้านอยู่”
หา? ใครนะ?
“ศาสตราจารย์ซ่ง เจ้าหน้าที่ซูยวนเธอ...”
ซ่งสือซิวดันแว่นบนสันจมูกอย่างใจเย็น “เธอเป็นคู่หมั้นของผม”
คู่หมั้น!?
ทั้งสองคนราวกับได้ยินข่าวฉาวใหญ่โตเข้าให้
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ข่าวนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วสำนักปรุงยา
ที่ศาสตราจารย์ซ่งตอบรับคำเชิญจากสำนักงานใหญ่สหพันธ์ ก็เพราะคู่หมั้นอยู่ที่สำนักงานใหญ่สหพันธ์ เขามาตามง้อภรรยานี่เอง!