"เฮ้อ ตอนนั้นฉันควรตามไป" เฉิงจี้ถอนหายใจ
"อย่าพูดแบบนั้น ตอนนั้นสถานการณ์แบบนั้น ฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน"
ฟู่เหยายื่นมือไปจับมือใหญ่ของเฉิงจี้ ไม่เห็นด้วยที่เขาจะโทษตัวเองไปทั้งหมด
"แล้วตอนนี้เราก็คิดออกแล้ว ไม่สายหรอก คนๆ นั้นคิดแผนไม่สำเร็จครั้งหนึ่ง ก็ต้องมีครั้งที่สองแน่ สักวันเราจะทำให้มันเผยธาตุแท้ออกมา"
"ถึงตอนนั้น เราจะลงโทษมันให้สาสม" ฟู่เหยาโบกกำปั้นอย่างมีเลศนัย
เฉิงจี้ถูกท่าทางของเธอทำให้ขำ สีหน้าผ่อนคลายลงบ้าง
"ได้ ลงโทษให้สาสม"
สามีภรรยาพูดคุยกันจนเข้าใจ บรรยากาศอึมครึมก็ดีขึ้นบ้าง
"หิวไหม? ฉันพาไปกินหมูสามชั้นซอสแดง ร้านอาหารของรัฐตอนนี้น่าจะยังเปิดอยู่" เฉิงจี้มองฟู่เหยาอย่างเป็นห่วง
"ดี!"
เหนื่อยมาทั้งวัน ตอนนี้ฟู่เหยาก็หิวเหมือนกัน เธอต้องการอาหารอร่อยๆ เพื่อปลอบใจจิตใจที่บอบช้ำตอนนี้
"งั้นไปกันเถอะ แต่วันนี้เราคงต้องเดินไป"
พอคิดถึงตรงนี้ เฉิงจี้ก็ขมวดคิ้ว ดูท่าจะต้องรีบหาจักรยานสักคันมาให้ได้
ก่อนหน้านี้เขาอยู่คนเดียว กินอยู่ที่โรงเรียน ไม่มีจักรยานก็ไม่รู้สึกว่าลำบากอะไร
แต่ตอนนี้มีฟู่เหยา เฉิงจี้ถึงได้รู้สึกว่าจักรยานสำคัญแค่ไหน
เด็กสาวตัวเล็กนุ่มนิ่ม เวลาไปไหนมาไหน ถ้ามีจักรยานจะสะดวกมาก