"เฉิงจี้ วันนี้เราจะอาบน้ำที่ไหนกัน? ฉันดูเหมือนจะไม่เห็นที่อาบน้ำเลย"
ฟู่เหยาแสร้งทำเป็นไม่เห็นสีหน้าของเฉิงจี้ กัดริมฝีปากอย่างบริสุทธิ์ใจ
ถูกขัดจังหวะกะทันหัน เฉิงจี้ยังไม่ทันตั้งตัว ได้ยินเสียงหญิงสาวพูด เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
"อาบน้ำ? ตอนนี้โรงอาบน้ำปิดแล้ว งั้นฉันไปต้มน้ำให้ เธอเช็ดตัวก่อน แล้วค่อยอาบพรุ่งนี้?"
ฟู่เหยากระพริบตา ใบหน้าขาวเนียนย่นยับเป็นก้อน
ตอนนี้เธอเพิ่งนึกได้ เมืองหลวงทางเหนือนี้เวลาอาบน้ำต้องไปโรงอาบน้ำรวม แต่เธอเป็นคนใต้แท้ๆ เลยรู้สึกไม่ค่อยชินนัก
เห็นท่าทางน่าสงสารของฟู่เหยา เฉิงจี้รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันใด แต่เขาไม่รู้สาเหตุ ทำได้เพียงถามหา
"เป็นอะไรไป? บอกฉันสิ"
"ฉันไม่ค่อยชินกับโรงอาบน้ำแถวนี้ ที่บ้านเราอาบกันในบ้าน"
ฟู่เหลยิ้มเขินๆ ก้มหน้าพึมพำเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน ถ้าเฉิงจี้ไม่ได้อยู่ใกล้ขนาดนี้ เขาคงไม่ได้ยินจริงๆ
พอรู้สาเหตุ เฉิงจี้ก็ยิ้มอย่างจนใจ
"เรื่องนี้จัดการได้ง่ายๆ พรุ่งนี้ฉันจะไปบอกฝ่ายโลจิสติกส์ ให้เขาช่วยสร้างห้องอาบน้ำที่สนามหน้าบ้าน แล้วจัดการห้องน้ำด้วย ส่วนวันนี้เธออดทนอาบที่ครัวไปก่อน"
"จริงเหรอ?" ฟู่เหยาได้ยินก็ตาเป็นประกาย ดีใจจนคว้ามือใหญ่ของชายหนุ่มไว้
"ได้สิ คราวนี้ไม่ทำหน้ายู่แล้วใช่ไหม?"
ฟู่เหยาส่ายหน้าอย่างเขินอาย ดวงตาโตเป็นประกาย มองเฉิงจี้จนหัวใจเขาอ่อนยวบ
ชัดๆ ว่ามีใบหน้าที่งดงามเย้ายวน แต่กลับมีนิสัยน่ารักซื่อๆ แบบนี้ มองแล้วทำเอาหัวใจเขาจั๊กจี๊ดขึ้นมา
หลี่เจี้ยนทำงานรอบคอบ ต้มน้ำร้อนในกระติกไว้ให้แล้วในครัว เฉิงจี้กลัวฟู่เหยาอาบไม่สะอาด ก็ต้มน้ำเพิ่มอีกหม้อใหญ่
ฟู่เหยาถอดเสื้อผ้า มองรอยฟกช้ำเขียวๆ ม่วงๆ บนตัว ก็อดสูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่ได้
ไอ้เฉิงจี้นี่ คงเป็นหมาที่กลายเป็นปีศาจไปแล้วจริงๆ
ฟู่เหยาส่ายหน้า พยายามไม่สนใจรอยพวกนั้น ตั้งใจอาบน้ำ
น้ำอุ่นๆ ละเลงลงบนผิว ค่อยๆ ชำระล้างความเหนื่อยล้าทั้งกาย
เฉิงจี้ที่อยู่อีกฝั่งของกำแพง ได้ยินเสียงน้ำไหล กลับอดนึกถึงภาพที่เห็นตอนเช้าโดยไม่ตั้งใจไม่ได้