ฟู่เหยาฟังคำสอนที่เต็มไปด้วยท่าทีสอนคนของคุณถังเฟิงแล้วก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก นี่มันคำพูดมาจากที่ไหนกันเนี่ย
เธอไม่อยากสนใจ จึงหันไปทางหลิวชิงแล้วยื่นมือออกไปพูดว่า "คืนเงินฉันมา"
หลิวชิงหันไปมองถังเฟิง เห็นสีหน้าเธอมืดมนก็ไม่กล้าขยับตัว
"ยังไง? พวกคุณเตรียมจะกลับคำหรือไง?"
ฟู่เหยาเงยหน้าขึ้น เผชิญหน้ากับแรงกดดันที่ถังเฟิงแผ่ออกมา
ในสายตาเธอ หลิวชิงและซุนเฉียนเฉียนเป็นคนที่น่ารังเกียจที่สุด แต่ถังเฟิงคนนี้ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่
ถ้าไม่ใช่เพราะสามีภรรยาคู่นี้คอยหนุนหลังให้หลิวชิงกับซุนเฉียนเฉียน ชาตินี้เธอจะต้องถูกทำร้ายถึงขนาดนั้นหรือ
"เสี่ยวชิง คืนเงินให้เธอไป"
ถังเฟิงจ้องฟู่เหยาอยู่นาน เห็นว่าเธอไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย สุดท้ายก็ต้องระงับความโกรธไว้อย่างแรง
ฟู่เหยารับถุงมาแล้วนับทีละใบ ไม่สนใจสีหน้าเย็นชาของแม่สามีกับลูกเขยคู่นั้นแม้แต่น้อย
"พอได้แล้ว นี่เราเพิ่งถอนออกมาจากธนาคารเอง ใครจะไปขาดเงินเธอสักนิด"
หลิวชิงขมวดคิ้ว เห็นสายตาถังเฟิงส่งสัญญาณก็รีบเอ่ยปาก
"ฟู่เหยา! ฟังแม่ยายฉันพูดก่อนสิ เรื่องนี้เป็นเรื่องดีมาก"
ฟู่เหยาได้ยินก็เงยหน้ามองเขา หลิวชิงนี่คิดว่าเธอโง่หรือไง?
เรื่องดี? ตาของยายแก่คนนี้แทบจะถลนออกมาด้วยความโกรธแล้ว ฟู่เหยานับเงินไปพลางก็คิดไปพลาง
"คุณฟู่ ฉันรู้ว่าคุณไม่พอใจเสี่ยวชิงมากมาย แต่เรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว เงินสามพันนี้ถือเป็นการชดเชยเล็กๆ น้อยๆ ให้คุณ"
"เรื่องที่คุณถูกคนแปลกหน้าบังคับที่โรงแรมรับรอง ฉันได้ยินมาแล้ว ในฐานะผู้ใหญ่ ด้วยความเป็นผู้หญิงด้วยกัน ฉันรู้สึกเจ็บปวดที่เด็กสาวอย่างคุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้"
"วางใจได้ คุณป้าฉันถึงแม้จะไม่ได้มีความสามารถอะไร แต่การเป็นธุระให้คุณยังพอทำได้"
"แค่คุณยอมออกมาพยาน คุณป้ารับรองความปลอดภัยของคุณ และจะหางานดีๆ ให้คุณที่บ้านเกิดด้วย"
"อีกอย่าง ฉันสาบานได้ว่าเรื่องนี้จะไม่มีใครรู้ และในอนาคตคุณจะได้ออกเรือนในนามลูกสาวบุญธรรมของฉัน"
ถังเฟิงมองฟู่เหยาด้วยท่าทางมั่นใจ