"พี่ไห่เซี่ยเป็นอะไรไปเหรอ?"
ฟู่เหยายังคงงงงวยมองเงาร่างของเหลียวไห่เซี่ยจากไป เธออยากจะถามอีกว่าควรดูแลช่างพวกนั้นยังไง!
ตามธรรมเนียมบ้านเธอ ถ้าช่างมาทำงานที่บ้าน นอกจากจ่ายค่าจ้างแล้ว เจ้าของบ้านยังต้องเลี้ยงข้าวกลางวันและข้าวเย็นอีกสองมื้อ
แต่ไม่รู้ว่าที่ปักกิ่งจะเป็นแบบนี้เหมือนกันไหม
เฉิงจี้พอเดาได้คร่าวๆ ว่าทำไมเหลียวไห่เซี่ยถึงจากไป เพราะเมื่อเช้าตอนที่สามีของเฉินเหม่ยฮุ่ยคือเจิ้งกั๋วเหลียงมาขอโทษเขา มันเกิดขึ้นที่หน้าประตู ใครมีหูก็ต้องได้ยิน
แต่เรื่องนี้เขาไม่คิดจะเล่าให้ฟู่เหยาฟัง กลัวสาวน้อยจะคิดมาก
"ไม่รู้สิ คงมีธุระมั้ง เอาเป็นว่า ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ"
เฉิงจี้กลับมาคราวนี้ก็เพื่อจัดการเรื่องข้าวกลางวันให้ช่างโดยเฉพาะ ธรรมเนียมปักกิ่งเหมือนกับบ้านเกิดของฟู่เหยา คือเจ้าของบ้านต้องเลี้ยงอาหาร
สองวันที่ผ่านมา เฉิงจี้สรุปในใจแล้วว่าฟู่เหยาทำอาหารไม่เป็น ดังนั้นเขาต้องเป็นคนทำเอง
ปกตินี่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ช่วงนี้เขามีงานยุ่งมากจริงๆ หาเวลาไม่ค่อยได้ คิดไปคิดมา เฉิงจี้ก็ตัดสินใจให้ฟู่เหยาพาช่างไปกินที่โรงอาหาร
ถึงจะแพงหน่อย แต่อย่างน้อยก็สะดวก ส่วนเรื่องปันส่วนอาหาร เดี๋ยวค่อยไปแลกกับเพื่อนร่วมงานที่ยังโสดมา
"ว่าไง? คุณว่าได้ไหม? เนื้อในบ้านเก็บไว้ เย็นนี้ผมกลับมาทำให้กินเอง ว่าไง?"
ในห้อง เฉิงจี้ถามความเห็นฟู่เหยา
"ได้สิ งั้นเดี๋ยวฉันพาพวกเขาไปก่อนเวลาสักหน่อย ให้แต่ละคนเลือกหนึ่งอย่างคาวสองอย่างผักเป็นยังไง?"
ฟู่เหยาพยักหน้า การที่ไม่ต้องทำอาหารเองก็ดีที่สุดแล้ว ที่ลานบ้านมีช่างหกคน บวกกับสองสามีภรรยา รวมเป็นแปดคน ถ้าต้องทำอาหารมื้อใหญ่จริงๆ คงเหนื่อยน่าดู
"ตามที่คุณเห็นสมควรเลย จำไว้ว่าใช้เงินในกล่องนะ" เฉิงจี้พูดอย่างเป็นห่วงเป็นใย
"โอเค ฉันรู้แล้ว รีบไปทำงานเถอะ!" เห็นเฉิงจี้ท่าทางเป็นกังวล ฟู่เหยาก็ยิ้มออกมา
จริงๆ แล้วในหลายๆ ครอบครัว ต่างถือว่าเรื่องเลี้ยงแขกเป็นหน้าที่ของผู้ชาย ส่วนการทำอาหารเป็นหน้าที่ของผู้หญิง แบบที่เฉิงจี้ต้องยุ่งวุ่นวายทั้งเรื่องแบบนี้ หาได้ยากมาก