“กลับบ้านมาแล้วทำไมไม่ส่งเสียงเลยล่ะ? เป็นอะไรไป? หน้าตาไม่ดีเลย”
ฟู่เหยาเงยหน้าขึ้น ก็เห็นผู้ชายหน้าตาค่อนข้างไม่ดีกำลังยืนอยู่ที่ประตู หัวใจเธอตกวูบ รีบเดินเข้าไปหาเขาทันที
เห็นฟู่เหยาเต็มไปด้วยความกังวล สายตาของเฉิงจี้ดูซับซ้อนขึ้นมา
เขาก้มมองมือเล็ก ๆ ที่อบอุ่นและนุ่มนวลของหญิงสาวในฝ่ามือตัวเอง ริมฝีปากขยับ ๆ อยู่หลายครั้ง จู่ ๆ ก็พบว่าตัวเองพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
“มือเย็นจังเลย ปวดหลังหรือเปล่า? ไปเถอะ เราเข้าไปดูข้างในกัน”
ฟู่เหยากังวล จึงดึงชายหนุ่มเดินเข้าไปในลานบ้าน
“ตัวโต๋ว หนูพาพวกน้อง ๆ เล่นในลานบ้านก่อนนะจ๊ะ พี่จะดูแผ่นหลังให้พี่ชายหน่อย”
“ได้ค่ะพี่”
เด็ก ๆ หลายคนที่กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน เห็นสีหน้าเฉิงจี้ไม่ดี ใบหน้าก็เริ่มแสดงความเก้อเขินออกมา
เด็กอายุสี่ห้าขวบ แม้จะยังไม่ได้เริ่มเรียนหนังสือ แต่ก็รู้จักอ่านสีหน้าผู้คนบ้างแล้ว
เฉิงจี้เองก็โตมาในย่านบ้านพักทหาร เขารู้ดีว่าเด็กกลุ่มนี้กำลังคิดอะไรอยู่ เขาไม่ใช่คนประเภทที่ชอบลงกับเด็กเล็ก ๆ ถึงแม้ในใจจะรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง แต่มุมปากยังฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย
“มา ฉันขอดูหน่อย” พอเดินเข้าห้องนอนใหญ่ ฟู่เหยาก็รีบให้เฉิงจี้ถอดเสื้อทันที
แต่เฉิงจี้กลับไม่ทำตามที่เธอพูด เขาเพียงเดินเข้าไปกอดฟู่เหยาอย่างเงียบ ๆ
“วันนี้เป็นอะไรไป? หลังไม่สบายหรือ? หรือเรื่องของซุนเฉียนเฉียนไม่ราบรื่น?”
ฟู่เหยามองเฉิงจี้อย่างเป็นกังวล กลับมาแล้วก็ไม่ยอมพูดอะไรสักคำ มือก็เย็นเฉียบ หน้าตาดูแย่เหลือเกิน