“กลับมาแล้วเหรอ? ทำไมถือของมาเยอะแยะแบบนี้”
เฉิงจี้ยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องครัว เห็นฟู่เหยาแบกถุงใหญ่ถุงเล็กเต็มมือ รีบออกมาช่วยทันที
“พี่ไห่เซี่ยให้มา” ฟู่เหยายักไหล่ ยิ้มอย่างจนใจ
ที่นางบอกว่าจะช่วยเรื่องจักรเย็บผ้า ตั้งใจไว้จะตอบแทนน้ำใจเหลียวไห่เซี่ย แต่ไม่คิดว่าเหลียวไห่เซี่ยจะยัดของแห้งที่เอามาจากบ้านเกิดให้อีกชุดหนึ่ง
“น้ำใจแบบนี้ ดูท่าจะทดแทนไม่หมดสักที”
“ไม่เป็นไร น้ำใจก็คือการไปมาหาสู่กัน รักษาใจให้เป็นปกติก็พอ”
“มา ลองชิมเนื้ออันนี้ดู รสชาติเป็นยังไง?”
ตอนที่ฟู่เหยาออกไปข้างนอก เฉิงจี้ก็ตุ๋นหมูสามชั้นซอสแดงไว้แล้ว
กลัวว่าจะไม่พอทาน เขาเลยใส่มันฝรั่งเพิ่มอีกสองหัว
“ว้าว หอมจังเลย!”
พอเฉิงจี้เปิดฝาหม้อ กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นก็โชยเข้ามาปะทะหน้าทันที
เจ้าหนอนหนังสือในท้องฟู่เหยาตื่นขึ้นมาทันที ส่งเสียงร้อง “ร้อง” อยู่สองครั้ง
ฟู่เหยายกมือกุมท้อง หน้าแดงขึ้นมาทันที
ลูกๆ ทั้งสี่คน แม่ขอร้องเถอะนะ ช่วยไว้หน้าหน่อยได้ไหม? ฟู่เหยากล่าวโทษในใจอย่างเงียบๆ
“ข้าวใกล้เสร็จแล้ว”
เฉิงจี้ไม่ได้หัวเราะเยาะนาง แค่ลูบหัวฟู่เหยาอย่างเอ็นดู แล้วคีบเนื้อชิ้นใหญ่ให้ฟู่เหยาชิ้นหนึ่ง
หมูสามชั้นซอสแดงตุ๋นด้วยไฟแรงในหม้อเหล็กนานกว่าครึ่งชั่วโมง เปื่อยยุ่ยไปบ้างแล้ว ฟู่เหยาจิบเบาๆ ความเขินอายในใจหายวับไปสิ้น เหลือเพียงความอร่อยและความประหลาดใจ
“รสชาติเป็นยังไง?” เฉิงจี้ถาม
“อร่อยมาก!” ฟู่เหยายกนิ้วโป้งให้เฉิงจี้โดยไม่ลังเล
ที่แท้ก่อนหน้านี้ที่เฉิงจี้บอกว่าตัวเองทำได้ธรรมดา รสชาตินี้ ห่างจากพ่อครัวร้านอาหารของรัฐไม่เท่าไหร่เลย
ฟู่เหยาคิดแบบนี้ ก็พูดแบบนั้นออกไป
เฉิงจี้ฟังจบ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ความเหนื่อยที่วุ่นวายมาตั้งแต่เช้า หายไปในพริบตา
“งั้นก็ ไปนั่งเถอะ!”
ตอนเฉิงจี้อยู่บ้าน ปกติไม่ค่อยให้ฟู่เหยาทำงาน