เวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้ตัว วันหนึ่งก็ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว
หลี่ฉางเซิงก้มมองตะกร้าปลา ภายในมีปลาที่ตกได้อยู่กว่าสิบตัว
“วันนี้ได้ปลามาไม่น้อย กลับไปปรุงให้อร่อยสักมื้อ ไม่ได้กินของอร่อยเต็มที่มานานแล้ว” หลี่ฉางเซิงยิ้มบาง ๆ
นับแต่บรรลุขั้นตัดธัญญาหาร เขาก็แทบไม่กินอาหารเลย!
นาน ๆ ครั้งจึงลงมือทำอาหารด้วยตนเอง ลิ้มรสชาติของโลกมนุษย์สักหน
ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม อาหารสองจานก็ถูกยกขึ้นโต๊ะ
จานหนึ่งเป็นปลานึ่ง อีกจานเป็นปลาตุ๋นซีอิ๊ว กลิ่นหอมสดชื่นลอยอบอวล เพียงได้กลิ่นก็ชวนให้น้ำลายสอ
“หลิงหลง มาทานข้าว” หลี่ฉางเซิงเรียก
“ท่านอาจารย์ ศิษย์ไม่ทานเจ้าค่ะ” จวินหลิงหลงปฏิเสธ ตอนนี้นางอยากบำเพ็ญเพียรเท่านั้น
“ไม่ทานจริงหรือ?” หลี่ฉางเซิงถามพลางยิ้ม
กลิ่นหอมลอยอวลอยู่ตรงปลายจมูก จวินหลิงหลงเผลอกลืนน้ำลาย
ช่างยากจะอดใจไหวจริง ๆ
หอมเกินไปแล้ว
“ศิษย์ทานเจ้าค่ะ!” นางลุกขึ้นทันที ก่อนสาวเท้าไปนั่งข้างหลี่ฉางเซิง
เสียเวลาเพียงเล็กน้อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่เสียหน่อย!
“อย่างนี้สิ ถึงอย่างไรก็เป็นอาหารที่อาจารย์ลงมือทำเอง เจ้าย่อมต้องไว้หน้าอาจารย์บ้าง” หลี่ฉางเซิงเผยรอยยิ้ม
ทั้งสองเพลิดเพลินกับอาหารเลิศรสอย่างรวดเร็ว
เพียงคำแรก จวินหลิงหลงก็อดทอดถอนใจไม่ได้
เห็นชัด ๆ ว่าเป็นเพียงปลาวิญญาณธรรมดา เหตุใดจึงปรุงออกมาได้อร่อยถึงเพียงนี้...
นี่ต้องไม่ใช่ฝีมือธรรมดาอย่างแน่นอน
พอกลืนคำแรกลงไป ก็อดใจไม่ไหวที่จะกินคำที่สอง แล้วก็คำที่สาม!
ไม่นาน บนโต๊ะก็เหลือเพียงจานเปล่าเรียงราย
ทั้งสองอิ่มหนำสำราญยิ่ง
“ไม่ได้มีคนมานั่งกินข้าวเป็นเพื่อนนานแล้ว” หลี่ฉางเซิงทอดถอนใจ “ความรู้สึกเช่นนี้ไม่เลวเลย”
“ท่านอาจารย์ เช่นนั้นศิษย์ขอตัวไปบำเพ็ญเพียร!” จวินหลิงหลงกำลังจะลุกขึ้น
วินาทีถัดมา หลี่ฉางเซิงก็เรียกนางไว้ “หลิงหลงเอ๋ย กินแล้วก็ควรทำอะไรสักอย่างสิ ไปเอาชามไปล้าง”
“ท่านอาจารย์...” จวินหลิงหลงชะงักไปเล็กน้อย
นางเป็นถึงจักรพรรดินีเก้าสวรรค์ผู้สูงส่ง กลับต้องมาทำเรื่องจุกจิกอย่างล้างชาม
แต่เมื่อนึกอีกที ปลาสองตัวเมื่อครู่ก็เป็นนางที่อดใจไม่ไหวกินเข้าไปก่อน นางเป็นฝ่ายผิด การล้างชามจึงสมควรแล้ว
“เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์” จวินหลิงหลงโบกมือเรียวงาม ร่ายวิชาชำระล้างออกมา
ชามและจานสะอาดเอี่ยมในพริบตา แม้แต่ห้องครัวก็ถูกนางเก็บกวาดเรียบร้อย ใช้เวลาไปเพียงสิบกว่าลมหายใจ
มีวิชาให้ใช้ แล้วจะต้องลงมือขัดล้างเองไปไย
“ไม่เลว ต่อไปงานจิปาถะเหล่านี้ก็ยกให้เจ้าแล้ว” หลี่ฉางเซิงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
“ท่านอาจารย์ เช่นนั้นศิษย์กลับห้องไปบำเพ็ญเพียรนะเจ้าคะ” จวินหลิงหลงกล่าวเสียงเบา
“ไปเถิด” หลี่ฉางเซิงพยักหน้าเล็กน้อย
ไม่นาน ทั้งสองก็แยกย้ายกลับที่พักของตน
หลี่ฉางเซิงเอนกายบนเตียง ใจเต็มไปด้วยความคาดหวัง “พริบตาเดียวก็วันที่สามแล้ว ไม่รู้ว่าคราวนี้ลงชื่อรับรางวัลจะได้อะไร!”
......
กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
พริบตาเดียว
วันใหม่ก็มาถึง
“ลงชื่อ! ลงชื่อ!” หลี่ฉางเซิงยังคงตื่นเต้นไม่คลาย
【ระบบลงชื่อ: กำลังเริ่มลงชื่อประจำวันนี้......】
【ลงชื่อสำเร็จ ยินดีด้วย ท่านได้รับรางวัลจากการลงชื่อ: คัมภีร์หยินแท้!】
【คัมภีร์หยินแท้มาจากสระหยก ระดับของมันไปถึงขั้นวิชาเซียนโบราณ เป็นมรดกสืบทอดแห่งดาวหยินของซีหวังหมู่.......】
เมื่อเห็นข้อความบนหน้าต่างที่ปรากฏตรงหน้า หลี่ฉางเซิงก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่โดยไม่รู้ตัว
ถึงกับเป็นวิชาเซียน!
แถมยังเป็นวิชาเซียนโบราณ ดูท่าจะเป็นระดับสูงสุดของวิชาเซียน!
ทั่วทั้งแผ่นดินจงโจว อย่าว่าแต่เคล็ดวิชาระดับเซียนเลย แม้แต่เคล็ดวิชาระดับจักรพรรดิก็ไม่เคยปรากฏมาก่อน
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
จักรพรรดินีเก้าสวรรค์กลับชาติมาเกิด นางนับว่าได้นำเคล็ดวิชาระดับจักรพรรดิมาสู่โลกนี้
และตอนนี้ หลี่ฉางเซิงก็ได้รับเคล็ดวิชาระดับเซียนในตำนานเช่นกัน
“น่าเสียดาย คัมภีร์หยินแท้นี้เหมาะให้สตรีบำเพ็ญเท่านั้น” หลี่ฉางเซิงสูดหายใจลึกแล้วส่ายหน้า เขายังคิดจะลองบำเพ็ญด้วยตนเองอยู่เลย
น่าเสียดาย หลังจากอ่านวิชาเซียนนี้อย่างละเอียดแล้ว เขาก็ผิดหวังอยู่บ้าง
แต่เมื่อลองคิดดูอีกที
แม้เขาจะบำเพ็ญวิชาเซียนนี้ไม่ได้ ทว่าศิษย์หญิงผู้งดงามของเขา จวินหลิงหลง ย่อมบำเพ็ญได้แน่นอน
ชั่วขณะนั้น เขาอดอิจฉาจวินหลิงหลงขึ้นมาไม่ได้
มีอาจารย์ที่ดีถึงเพียงนี้
มอบโอสถทองคำเก้าผันให้นาง ตอนนี้ยังมอบวิชาเซียนโบราณให้อีก.......
ทั่วทั้งโลกนี้คงหาอาจารย์คนที่สองเช่นนี้ไม่ได้แล้ว!
“ผ่านไปอีกคืน ระดับพลังของจวินหลิงหลงก็บรรลุขั้นควบแน่นแก่นสมบูรณ์แล้ว นับว่าก้าวหน้าเร็วทีเดียว!” หลี่ฉางเซิงสัมผัสได้ถึงระดับพลังของนาง จึงเอ่ยชม
เมื่อวานยังอยู่ในขั้นควบแน่นแก่นช่วงปลาย วันนี้กลับบรรลุถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว
จักรพรรดินีเก้าสวรรค์กลับมาบำเพ็ญใหม่ในครานี้ ประสิทธิภาพช่างรวดเร็วยิ่งนัก
หากได้วิชาเซียนโบราณไป เกรงว่าจะยิ่งก้าวหน้าเร็วขึ้น
ส่วนนางจะเข้าใจและเชี่ยวชาญวิชานี้ได้สำเร็จหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาและความพยายามของนางเอง
หลี่ฉางเซิงเดินออกจากตำหนักใหญ่ไปเอนกายบนเก้าอี้ ก่อนจะเอ่ยเรียก
“ท่านอาจารย์เรียกศิษย์มา มีเรื่องใดหรือเจ้าคะ?”
เพียงไม่กี่ลมหายใจ จวินหลิงหลงก็มาถึงเบื้องหน้าหลี่ฉางเซิงอย่างรวดเร็ว
บัดนี้นางได้ทำให้ระดับพลังขั้นควบแน่นแก่นสมบูรณ์มั่นคงแล้ว!
จากนี้นางตั้งใจจะทุ่มสุดกำลัง ฝ่าทะลวงขึ้นสู่ระดับที่สูงกว่าเดิมต่อไป!
หลี่ฉางเซิงเงยหน้าขึ้นยิ้ม “ถึงเวลาแล้วที่อาจารย์จะถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้เจ้า”
จวินหลิงหลงประหลาดใจอย่างยิ่ง
แต่ก็ใคร่รู้อย่างมากเช่นกัน
จะเป็นเคล็ดวิชาแบบใดกัน?
หากด้อยกว่าคัมภีร์จักรพรรดิไท่ซวีของนาง นางก็ไม่จำเป็นต้องฝึก!
สู้ตั้งใจฝึกคัมภีร์จักรพรรดิไท่ซวีของตนต่อไปอย่างเดิมดีกว่า!
หลี่ฉางเซิงแตะปลายนิ้วเบา ๆ ลำแสงสีทองสายหนึ่งก็พุ่งเข้าสู่ห้วงจิตของจวินหลิงหลง!
ชั่วพริบตา อักขระโบราณนับไม่ถ้วนคลี่ขยายกลางอากาศ กลิ่นอายกว้างใหญ่เก่าแก่สายหนึ่งแผ่คลุมทั่วห้วงจิตของจวินหลิงหลง!
คัมภีร์บทหนึ่งลอยอยู่กลางอากาศ นั่นคือ《คัมภีร์หยินแท้》!
จวินหลิงหลงตรวจดูอย่างละเอียด เพียงเห็นอักษรไม่กี่คำแรก จิตใจก็สั่นสะเทือนขึ้นมาทันที
วิชาเซียนโบราณ!
แม้นางจะไม่รู้ว่าวิชาเซียนโบราณเป็นสิ่งใด
แต่นางรู้จักวิชาเซียนดี
มันแข็งแกร่งกว่าเคล็ดวิชาระดับจักรพรรดิของนางมากนัก
“ท่านอาจารย์ นี่เป็นวิชาเซียนจริงหรือเจ้าคะ?” จวินหลิงหลงเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ
หลี่ฉางเซิงพยักหน้าอย่างเรียบเฉย “คัมภีร์หยินแท้เป็นมรดกสืบทอดแห่งดาวหยินของซีหวังหมู่ และขอแก้ไขสักหน่อย นี่ไม่ใช่วิชาเซียนธรรมดา!”
แม้จวินหลิงหลงจะไม่รู้ว่าซีหวังหมู่เป็นผู้ใด แต่ก็สัมผัสได้ว่าคนผู้นี้ต้องเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง!
ขณะนี้จวินหลิงหลงยิ่งตกตะลึงจนถึงขีดสุด
อาจารย์ที่อยู่ตรงหน้าของนาง ตั้งแต่แรกก็หยิบโอสถทองคำเก้าผันออกมาให้ได้อย่างง่ายดาย บัดนี้ยังประทานวิชาเซียนโบราณฉบับสมบูรณ์ให้อีก
หรือว่าอาจารย์ของนางจะเป็นเซียนในตำนาน!
ใช่แล้ว!
ต้องเป็นเช่นนั้นแน่!
ไม่เช่นนั้นก็อธิบายไม่ได้!
นางถึงกับได้กราบเซียนเป็นอาจารย์
นับว่าเคราะห์ร้ายกลับกลายเป็นโชคดีจริง ๆ!
ผ่านไปครู่ใหญ่ จวินหลิงหลงจึงสะกดความตื่นตะลึงดุจคลื่นยักษ์ในใจไว้ได้ นางคุกเข่าคารวะหลี่ฉางเซิงอย่างนอบน้อม น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเคารพและตื่นเต้น “ศิษย์ขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่ประทานวิชาเซียนสูงสุดให้! ศิษย์จะตั้งใจบำเพ็ญเพียรอย่างเต็มที่ จะไม่ทำให้ความคาดหวังของท่านอาจารย์ต้องสูญเปล่า!”
คราวนี้นางนับหลี่ฉางเซิงเป็นอาจารย์ของตนอย่างจริงใจจากก้นบึ้งของหัวใจ!!!
หลี่ฉางเซิงโบกมือ “ลุกขึ้นเถิด วิชาเซียนนี้มิใช่สิ่งที่จะเชี่ยวชาญได้ง่าย ๆ จงศึกษาให้ดีด้วยตนเอง!”
“เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์ ศิษย์จะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง!” จวินหลิงหลงรีบรับคำ
จากนั้นนางก็เข้าสู่สภาวะหยั่งรู้ในทันที!
......