(การผ่าตัดเสร็จสิ้น คุณถูกเข็นออกมาจากห้องผ่าตัด)
(คุณดิ้นรนจนฟื้นขึ้นมา)
(คุณรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่หน้าอก แขนขาอ่อนแรงจนไม่อาจขยับได้ตามปกติ)
(หมอเข็นคุณเข้าไปในห้องผู้ป่วยวิกฤตที่คุณเคยพักก่อนหน้านี้)
(คุณนอนลงบนเตียง)
(คุณรู้สึกว่าร่างกายกำลังเบาลง จึงดิ้นรนลุกจากเตียง แล้วพบว่าร่างแยกของตัวเองกำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ)
(เวลาของคุณเหลือไม่มากแล้ว)
(ฤทธิ์ยาสลบยังไม่หมด คุณดิ้นรนลุกจากเตียง หยิบเสื้อผ้าเหล่านั้นออกมาจากลิ้นชักชั้นที่สองของโต๊ะข้างเตียง แล้วโปรยมันลงบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ)
(หัวใจคุณเต้นรัว)
(คุณหันหน้าไปทางอื่น)
(ร่างแยกของคุณก่อตัวสมบูรณ์แล้ว)
(มันยิ้มให้คุณ)
(รูม่านตาของคุณเบิกกว้าง)
(คุณถูกทำให้ตกใจจนตาย)
(การอนุมานสิ้นสุด!)
“ฮึก!”
กู้อี้สูดลมหายใจเย็นเยียบ มือกุมหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด คิ้วขมวดแน่น
ตายแบบนี้อีกแล้ว ตายไปอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว!
ตอนนี้กู้อี้ใช้โอกาสในการอนุมานครบหมดแล้ว ไม่มีความสามารถจะลองผิดลองถูกอีกต่อไป
ตกลงตัวเองพลาดอะไรไปกันแน่?
กู้อี้กัดฟันแน่น หลับตาลงแล้วทบทวนทุกรายละเอียดไม่หยุด ยังมีเบาะแสอะไรอีกที่เขาไม่ได้คำนึงถึง?
เสียงฝีเท้าของคนหัวกวางเดินผ่านหน้าต่างไป
กู้อี้ลืมตาขึ้น กัดฟันชักมีดผลไม้ออกมา
—ไม่มีเวลาให้ลังเลแล้ว ไม่ว่ายังไงก็ต้องตายอยู่ดี มีแต่ต้องออกจากห้องรักษาให้ได้ก่อนถึงจะมีโอกาสรอด!
……
โลกความจริง