โลกประหลาด
ท่ามกลางห้วงสูญญากาศ
มือเท้าของกู้อี้เย็นเฉียบ หน้ากากบนใบหน้าแทบจะร่วงหล่น
ดวงตาของน้องสาวว่างเปล่า น้ำตาสีดำสนิทไหลออกจากหางตา “ตัวตลก... เป็นตัวตลก...”
เธอพูดประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา พลางเดินเข้าหากู้อี้
กู้อี้ยืดตัวตรง ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงแสงอาทิตย์อุ่น ๆ สายหนึ่งส่องมาจากด้านหลัง เขาหันกลับไป ก่อนจะใช้มือเท้าคลานพุ่งไปหาแสงนั้น
“อย่าหนี!”
กิ่งกระดูกขาวแทงทะลุต้นขาของกู้อี้
กู้อี้ร้องด้วยความเจ็บปวด ปลายนิ้วสัมผัสขอบแสงอาทิตย์ได้พอดี
กระแสน้ำในห้วงสูญญากาศถอยร่นไปในชั่วพริบตา กู้อี้กลับเข้าไปในความทรงจำของน้องสาวอีกครั้ง
……
“นังสารเลว โตขึ้นก็ออกไปขายตัวสิ จะได้หาเงินมาให้แม่บ้าง เลี้ยงแกไปก็มีแต่ขาดทุน!”
กู้อี้ลืมตาขึ้น พบว่าตนกำลังมองดูความทรงจำของน้องสาวจากมุมมองบุคคลที่สาม
ขณะนี้น้องสาวกำลังถูกแม่ดุด่าและทุบตี
กู้อี้พุ่งเข้าไป ผลักแม่ออกไปทันที
น้องสาวมองกู้อี้อย่างงุนงง ดูเหมือนเธอจะยังมองไม่เห็นพี่ชายคนนี้
“ไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่กับเธอ”
……
“ทำไมไม่กินเนื้อแกะ?”
“แกนี่มันชอบหาเรื่องจริง ๆ!”
“ไม่กินก็ไม่ต้องกิน แล้วจะคายเนื้อแกะใส่แขนเสื้อไปทำไม?”
“เด็กขี้โกหก!”
พ่อหยิบไม้เรียวขึ้นมา เริ่มฟาดน้องสาว
กู้อี้วางชามกับตะเกียบลง ผลักหม้อเนื้อแกะทั้งหม้อจนคว่ำกระแทกพื้น
“ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน พวกคุณจะทรมานเด็กแบบนี้ไปทำไม? ไม่กินก็โดนด่า โดนตี เด็กไม่อยากกินแต่ก็ไม่อยากโดนด่า เลยทำได้แค่คายเนื้อแกะใส่แขนเสื้อ ถ้าวันไหนเด็กกลายเป็นคนขี้โกหกจริง ๆ ก็เป็นเพราะพวกคุณนั่นแหละ!”