ภายในสถาบันวิจัยของทีมวางแผน
เสี่ยวหลิงนอนอยู่ในเครื่องมือรูปร่างคล้ายกระสวยขนาดใหญ่ ดวงตาปิดสนิท ราวกับกำลังหลับ เครื่องมือนี้สามารถกำจัดพลังสิ่งลี้ลับได้ เป็นผลงานวิจัยล่าสุดของประเทศมังกร
บนร่างของเธอยังมีพลังสิ่งลี้ลับหลงเหลืออยู่ ต้องกำจัดให้หมดก่อนจึงจะนำไปฝังได้
กู้อี้มองผ่านหน้าต่างเข้าไปสองครั้ง เสี่ยวหลิงมีหน้าตาเหมือนน้องสาวในดันเจียนไม่มีผิด
“หัวหน้ากลุ่ม ผมขอถามอะไรสักข้อได้ไหม?”
“ถามมา”
“ทำไมคนเราถึงต้องมีชีวิตอยู่?”
“ซี๊ด—”
ฉวยคังผิงเกาศีรษะ ไม่เข้าใจเลยว่ากู้อี้ต้องการสื่ออะไรกันแน่
การดูแลสุขภาพจิตของนักผจญภัยก็เป็นหน้าที่สำคัญของทีมวางแผนเช่นกัน คำถามนี้ของกู้อี้เห็นได้ชัดว่าเขาต้องเผชิญกับแรงกระทบกระเทือนครั้งใหญ่ในดันเจียน
“ทำไมจู่ ๆ ถึงถามคำถามนี้?”
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“แม้แต่มดปลวกยังดิ้นรนเอาชีวิตรอด แล้วเหตุใดมนุษย์เราจึงไม่เห็นค่าชีวิตเล่า?”
กู้อี้เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มแล้วกล่าวว่า “อย่างไรก็ขอบคุณพวกคุณมาก ถ้าไม่ได้พวกคุณช่วยคลายความแค้นของเสี่ยวหลิงในโลกจริงทันเวลา ผมก็คงผ่านด่านในโลกดันเจียนไม่ได้”
“ดีใจจริง ๆ ที่ได้ช่วยคุณ”
“หัวหน้ากลุ่ม ช่วยเรียกสมาชิกทีมวางแผนทุกคนมาประชุมได้ไหม? ผมอยากคุยเรื่องบางอย่างกับทุกคน อ้อ...อีกเรื่องหนึ่ง รบกวนขอรายชื่อนักผจญภัยของประเทศมังกรทั้งหมดให้ผมด้วยนะครับ ทุกคนเลย ทั้งคนที่ตายไปแล้วและคนที่ยังมีชีวิตอยู่”
“จะเอาไปทำอะไร?”
“ผมพักพอแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาทำงาน โอกาสมีเพียงชั่วพริบตา ไม่มีเวลาให้เสียเปล่า”