“พี่วิ่งไม่ไหวแล้ว อย่าตามเลย น้องเหยาเหยา”
เด็กหญิงทิ้งตัวนอนแผ่ลงบนพื้น
กู้อี้ยิ้มกว้าง แล้วนั่งลงข้างเด็กหญิง
เด็กหญิงผุดลุกขึ้นพรวดเดียว แล้วปีนขึ้นขี่หลังของกู้อี้ ดูไม่เหมือนคนเหนื่อยเลยสักนิด
“พี่ชาย อุ้มหนูหน่อย”
“ได้”
กู้อี้หันกลับมา แล้วอุ้มเด็กหญิงไว้ในอ้อมแขน
เด็กหญิงหันหน้ามามองกู้อี้ ก่อนถามอย่างร่าเริงว่า “พี่ชาย หนูชื่อเหยาเหยา แล้วพี่ชื่ออะไร?”
กู้อี้ชะงักไปครู่หนึ่ง
“ผมชื่อกู้อี้”
“พี่ชายมาที่โรงพยาบาลนี้ทำไมเหรอ?”
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“หนูว่าพี่ไม่ต่างจากพวกเราเท่าไหร่เลย หนูว่าพี่ไม่ได้ป่วยด้วยซ้ำ”
“อย่างนั้นเหรอ”
“หนูจะไปบอกพ่อให้ได้ พ่อช่วยให้พี่ออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนดได้นะ”
“แล้วพ่อของเธออยู่ไหน?”
“เขายุ่งมากเลย หนูก็ไม่รู้ว่ายุ่งอะไร เขาไม่เคยมาเล่นกับหนูเลย”
เหยาเหยาพูดไปพูดมา ก็เบะปากอย่างน้อยใจ ก่อนจะเอนตัวซบในอ้อมแขนของกู้อี้และหลับไป
กู้อี้ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด
ขนาดเด็กยังเหนื่อยจนหมดแรง กู้อี้เองก็คงเหนื่อยจนแทบหมดสภาพไปนานแล้ว
ความเหนื่อยนี้ไม่ได้มีแค่ทางร่างกาย ส่วนใหญ่เป็นความเหนื่อยล้าทางจิตใจ
[คู่มือของพี่เลี้ยงเด็ก] ทั้งหน้าแท้จริงแล้วเป็นการชี้นำให้เข้าใจผิด หรือไม่ก็เป็นเพราะเขามองเด็กคนนี้ผิดไปเอง
แม้เหยาเหยาจะเป็นอสูรกาย แต่โดยเนื้อแท้แล้วเธอก็ยังเป็นเด็กคนหนึ่ง