“การย้อนเวลาอนุมาน”
กู้อี้ตัดสินใจลองใหม่อีกครั้ง
(เริ่มการย้อนเวลาอนุมาน!)
(คุณหลบอยู่ในห้องข้าง ๆ ห้องทำการของผู้อำนวยการ)
(คุณครุ่นคิดอย่างละเอียด)
(บางทีผู้อำนวยการอาจไม่ได้รู้ตัวเพราะคุณไปแตะต้องกระถางกระดูก แต่อาจรู้ตั้งแต่ตอนที่คุณเข้าไปในห้องทำการของผู้อำนวยการ หรือเข้าไปในห้องลับแล้วก็ได้?)
(ครั้งนี้คุณตัดสินใจสำรวจอย่างละเอียด จะได้ไม่พลาดรายละเอียดสำคัญบางอย่าง)
(ผู้อำนวยการออกไปแล้ว)
(คุณมาถึงห้องทำการของผู้อำนวยการ)
(คุณอยู่ที่นี่สองนาที แล้วพบว่าผู้อำนวยการไม่ได้กลับมา)
(เห็นได้ชัดว่าคุณไม่ได้ถูกจับได้เพราะเดินเข้าไปในห้องทำการ)
(คุณเปิดประตูห้องลับแล้วเดินเข้าไป)
(คุณรอสองนาที ผู้อำนวยการก็ยังไม่ได้กลับมาก่อนเวลา)
(คุณยุติการอนุมาน!)
กู้อี้ลูบคางตัวเอง แล้วถอนหายใจยาว
ดูเหมือนผู้อำนวยการจะรู้ตัวไม่ใช่เพราะเขาบุกเข้าไปในห้องทำการกับห้องลับ แต่เพราะเขานำเถ้ากระดูกออกไป
แค่เขาแตะต้องเถ้ากระดูก ผู้อำนวยการก็จะรีบเร่งกลับมาที่ห้องทำการทันที
ผู้อำนวยการมีสิ่งที่ไม่สามารถเอ่ยถึงคอยช่วยเหลือ การกลับมาถึงห้องทำการภายในสองนาทีก็เป็นเรื่องง่ายดายราวกับแค่ขยับนิ้ว
ตราบใดที่เขาถือเถ้ากระดูกอยู่ ไม่ว่าจะซ่อนตัวที่ไหน ผู้อำนวยการก็จะพบเขาทันที
นี่แทบจะเป็นสถานการณ์ที่ไร้ทางแก้!
หยดเหงื่อเย็นไหลลงจากหน้าผากกู้อี้ หน้าอกของเขาปวดแปลบ ระดับการกลายพันธุ์เพิ่มขึ้นอีกครั้ง